Loading...

Ëndrrat kryqëzojnë kohën

Ëndrrat kryqëzojnë kohën
Novelë në dy gjuhë, shqip-anglisht

Autori: Istref Haxhillari
Përkthyes: Andi Kosta
Redaktor: Bujar Balliu
Korrektore shqip: Brikela Zeqollari
Korrektore anglisht: Mirela Shtëmbari
Kopertina: Gentian Zeka dhe Neli Naço

Info-Autori
E - mail: istrefhaxhillari@yahoo.com
               istrefhaxhillari@gmail.com
Tel: + 35583222075
          + 355692570522
Website: www.pogradec.info/istrefhaxhillari.htm

Gjinia letrare: Novelë
Formati: 13 X 20
Çmimi 400 lek ( 4 euro )

Varianti shqip
Përmbajtja

- Hapësirat kryqëzojnë ëndrrat...
1. - Prehja e shpirtit të ndërkryer
            Eordei
2 - Kurthi i mëkatit jetim
                     Anida
3 - Plogështia ndjell brenga
           Lejla
4 - U thinjën lotët
           Eordei & Anida
5 - Engjëjt virgjërojnë muzgun
           Sofia
6 - Endrra kryqëzon kohën
                       Eordei & Helena


Istref Haxhillari

Hapësira kryqëzon ëndrrat…

“Ëndrrat kryqëzojnë kohën” është një poemë e thënë me gojën (apo, më saktë: bojën) e prozës, por edhe e anasjellta, nga njëra prej hapësirave më të pasura e befasuese të letërsisë shqipe, Pogradeci. Mund të lexohet edhe si një rizbërthim i shtjellës dhe mënyrave me të cilat ëndrra (e kundërta e së përditshmes, por jo krejt kumt i së përhershmes) kryqëzojnë pjesë të caktuara të kohës në qenien njerëzore, duke u rrekur ta ngrejnë atë qenie në lartësi, të cilat ajo i shmang, ose i largon për shkak të forcës së zakonit. Përndryshe, - dhe kjo është mëdyshja e ankthshme, - koha nuk e ka për gjë t’i kryqëzojë ëndrrat, t’i sheshojë, t’ua shkulë thelbin e ndritshëm sikur të ishte një dhëmballë dhe ta mbajë jetën ndrydhur në vathën e mediokritetit, aty ku s’ka lartësi, po ka mjaft siguri.
Shndërrimet e thella që pësoi Lindja gjatë dy dhjetëvjetshave të mbramë u pasqyruan dukshëm në qeniet që popullojnë këto treva. Koha mori tjetër kah, teksa drama e njëmendtë ndodhi me hapësirën, e cila u zgjerua tejmase, përtej ëndrrës për hapje e liri dhe vuri në sprovë vetë sistemin e shenjave. Shpërbërja e tij i detyroi qeniet e hapësirës (jug)lindore të sajonin një sistem të ri, ta pranonin e madje ta këqyrnin si të vetmin, ndonëse ky ishte i rremë, ngushëllues dhe vetëm sa për të pakësuar vuajtjet. Prej këtej edhe një vargan i koklavitur trandjesh shpirtërore, familjare, fisnore, apo edhe kombëtare. Shndërrimet u priten me ofshama gazmendi nga ata që janë më fort shkrushtarë, se sa shkrimtarë...
 Trandjet u trajtuan me aq ethe të çuditshme, në emër të progresit global, saqë u la mënjanë fati vetjak i njeriut, dhembjet që forcojnë shpirtin, muret e shembur me kokë, kokat e shtypura me mure etj, pakashumë siç trumbetoi soc-realizmi.
Një grup i vogël autorësh, ku bën pjesë edhe Istref Haxhillari*, vijuan pa bujë ta mbajnë në ashtin e librave të tyre njeriun pa emër, anëtarin e anashkaluar të bashkësisë, por që është lindur për të pasur një fat sadopak të ndryshëm nga të tjerët. Po sa mundësi u fal të tillëve një shoqëri ku shenjat ende nuk kanë rënë në ujdi me hapësirën?
“Ëndrrat kryqëzojnë kohën” risjell një mit të hershëm të letrave, me degëzime të shumta në ato shqiptare. Dashuritë e mëdha, të rralla, cilësuar si të parrëfyeshme, shpesh me shikim të parë, në qytete të vogla, ku asnjëherë nuk mungon një oaz i mbrojtur, por jo edhe nga gojët e liga, nga kurreshtja e sëmurë e njerëzve që nuk dashurojnë më kaherë, që kanë drithëruar nën ndjenja të turbullta të prira nga librat, filmat, rrëfimet e të tjerëve, ose që nuk kanë dashuruar kurrë…
Dashuritë e mëdha si arratisje, shpëtime qoftë edhe kalimtare nga rutina, rigjetje e vetvetes në kushte krejt të mbrapshta, etj. E meqë letërsia e vërtetë i përfshin në vete të gjitha hapësirat e mundshme pa cënuar shenjësinë, përfundimi ështe se kur dashurisë së madhe i mjafton një folezë, ajo s’ka si të mungojë as në qytetet e mëdhenj.
Mirëpo sa e madhe, e papërsëritshme, është dashuria e Anidës dhe Eordeit (protagonistët plot dritëhije dhe me emra si password-e të rrëfimit)? Në mjaft pika ajo i ngjan si ndonjë motër e sertë jetës së qytezës bregdetare, pra: më fort synon, hepohet, etet, përpëlitet të dalë nga plogështia, shkel mbi rregulla e kanune, duke mbajtur në qendër të vëmendjes, në fund të fundit, një ëndërr krejt të natyrshme: jetesën bashkë, dy kurme-një shpirt, lindjen e fëmijëve, plakjen në paqe. Prandaj ëndrrat kryqëzojnë kohën (në kuptimin: çlirohen prej dhe falë saj) dhe kryqëzohen nga hapësira (mposhten tragjikisht nga rregullat e bashkësisë).
Qysh në fillim, kjo dashuri duket e ndëshkuar. Foleza ku merr frymë dashuria ka në vend të shtatores një varr nga ku ngrihet heraherës lugat një femër, ose pendesat e pathëna femërore; ka disa pisha të nëmura; ka një zhgan me sy e veshë e pengje e mllefe e zilira që enden vagëllimthi përreth e duket sikur duhet medoemos mbijetojnë duke rrënuar të dashuruarit, pa përmendur katër foshnja të dështuara nga Anida qysh pas njohjes me Eordein… Foshnja e pestë e detyron këtë të fundit të shkatërrojë pa faj, - ose me të vetmin faj që nuk është a nuk bëhet dot tjetërkush, - bashkëshorten, Helenën, që na jepet si mishërim i gruas ideale, (lexo: monotone përmes sigurisë se mbetet pó ajo), të lerë jetime me babën gjallë vajzën pesëvjeçe, Erën, (në njëfarë mënyre, metaforikisht, e braktis në mëshirë të erës), dhe të largohet gati mendjeçartur nga një modus vivendi drejt dashurisë me Anidën, e cila, duhet thënë, i ka të gjitha shanset të shndërrohet, me kalimin e kohës, në një Helenë tjetër. Eordei arratiset nga jeta që bënte për sy të botës, të themi, dhe ngujohet në jetën për gojët e botës. Ai mbetet sërish i dyzuar dhe gjithaq mizor e viktimë, fajtor dhe i pafajshëm, blatuar Shpirtit dhe rob i ëndrrave për një rini të pambaruar, jetëgjatësinë e së cilës e mëkon duke këmbyer femrat që (në fillim) i dashuron i tëri, me përkushtim. Përtej rreshtave të rrëfimit, vërehet e ngjizur vetë kredoja e autorit, shprehur qartë në shtyp:     
 “Jeta ime është fare e thjeshtë për cilindo, dhe tmerrësisht e komplikuar për mua. Krijimtaria ime është një krisje e shpirtit të hepuar nëpër mote. Në kuptim metaforik, njeriu i përngjet lisit, rrënjët e të cilit janë e shkuara, trungu - e sotmja dhe lastarët - e ardhmja. Ndër tre komponentët, rrënjët e padukshme, kohësia e kurrënjohur plotësisht, përjetohet tej përmasave reale zmadhuar e shformuar, pasqyrim konveks i tyre. Rrënjët e padukshme jetësojnë të sotmen dhe përimtojnë të ardhmen, mbushin me lëngun limfatik duknajën dhe fantazinë, vërtetësoren dhe imazhet prej të cilave më ka buisur shpirti qysh në rininë e hershme. Kujtesa e mbingarkuar prej gjithfarë fiksionesh nduk dhe kurdis mekanizmin e pakuptuar të nënvetëdijes, prej nga ndihem çuditërisht i ngacmuar dhe i shqetësuar”.
Rrëfimi është shkruar pastër, hijshëm, me një çiltërsi që del natyrshëm përtej kufijve frymëzënës të klisheve. “Ëndrrat kryqëzojnë kohën” e josh lexuesin me një fuqi të veçantë jo vetëm falë gjuhës së pasur, mjeshtërisë me të cilën mban baraspeshën mes kundërthënieve dhe pyetjeve pa përgjigje, por edhe ngaqë fanitet si copëzë e një rrëfimi më të gjatë, i cili mund të jetë krejt pjesa tjetër e jetës në një kontinent që i ngjan gjithnjë e më haptas një grumbulli ishujsh të vranët, të ndarë mesveti, të përgjumur ndaj së ardhmes, por plot vigjilencë vrastare ndaj së tashmes e së shkuarës. Ishuj, të cilët i mban bashkuar verbimi i shkallëzuar i shpirtrave, theshethemi, ashpërsia shurdhmemece e mendjeve dhe zemrave të ngushtuara. Mbyllja e rrëfimit përçon një ndjenjë asgjësimi e kotësie që fshin çdo dallim mes të jetuarit në dashuri dhe të vdekurit në mungesë të saj.

* Lindur në Pogradec, ku mbaroi arsimin e mesëm, shkrimtari i talentuar Istref Haxhillari u diplomua për Fizikë në Universitetin e Tiranës në vitin 1977 dhe më pas punoi si mësues dhe drejtor shkolle, inspektor, shef i arsimit të rrethit Pogradec, përgjegjës i burimeve njerëzore në Drejtorinë Arsimore... Aktualisht mësues në gjimnazin e Pogradecit.
Ka botuar tregime, ese dhe publiçistikë në shtypin letrar, një pjesë e të cilave u përmblodhën në prill 2007 në librin “Përthyerje“. Vëllimi me ese “ BUIS ” botuar në vitin 2008 është pjesa e dytë e “ Përthyerjes ”.
Po këtë vit boton romanin “ Pesha e kohës ” në Shtëpinë botuese TOENA dhe në vitin 2009 vëllimin me proza “ Bari i ujkut ” nga i njëjti botues.
Novela “Ëndrrat kryqëzojnë kohën ” në dy gjuhë, shqip dhe anglisht, është libri i pestë i tij.

Dr. Ardian Kyçyku






Ëndrrat kryqëzojnë kohën

1. - Prehja e shpirtit të ndërkryer
                    Eordei
Dalëngadalë errësira pushton qytetin, bregun e detit, pemët, krejt dukjen tokësore. Ze fill shtegtimi i ëndrrës së ditës nëpër natë, bie ora zvarranike e kapërcimit fshehtarak të rrugëve, ku nata e zezë i buzëqesh simotrës me sy të bardhë në ikje. Tisi i mbrëmjes mbllaçit dhe kapërdin me nxit copërat e fundit të ditës. Përtueshëm, me oshëtimë të ngadalshme, uji shushurin pa pushim, stërpik dhe lëpin me etje rërën e përvëluar nga rrezet e ditës. Largohet fuqiprerë, merr hov vjen sërish, nuk arrin gjer ku duhet, ndaj kthehet mbrapsht. Përngjet me fëmijën që kërkon të kapërcejë ledhin. Sa vjen te buza e tij ndërron mendje i pavendosur, pastaj përsëdyt provën e radhës. Kujtimet e tymta sillen pa pushuar si rrjedha mjegulle mbi syprinën e rrudhur të ujit. Mbështetur rrëzë pishës stërmadhe, fare pranë bregut, ngula sytë në hapësirën levarashe me iskra drite nëpër muzg nga do të vijë ajo.
Anida del nga shtëpia me hap të lehtë, kalon rrugën duke shikuar e përngritur me bisht të syrit nga të gjitha anët, pastaj nxitimthi vrapon e ngazëllyer drejt pishës sonë. Në të vërtetë tre pisha të pyllnajës përgjatë detit në formë trekëndëshi të gjelbëruar, gardhojnë një zonë të vogël disi fshehur nga rruga, vjedhur syve të botës.
Rrënjët e pishave përtypin lëngun e hirtë të dheut, kundrojnë gjethet që fërkohen e lëpihen paturp në horizontin e mugët të fundditës. Dëlirësia e pyllit na bën të ndihemi si në një shtëpi të vogël, apo dhomë me katër mure. Mbyllim derën dhe askush nuk futet në kthinën tonë, fshehtësirë e ëmbël ku jetojmë çdo çast ditë për ditë. Mbrëmja na bashkon të malluar, kurorëzon ëndrrën sfilitëse.
Shkëlqimin e takimeve nuk e zbeh zezona e vendit, ku s’afrohet askush nga hija frikuese e barit të ujkut dhe fantazma e Teodorës si kumtet e përjetshme të vdekjes nëpër humbellat e ferrit. Thellë kohës së thinjur, nusja e hijshme sapo ardhur në qytet u çmend nga piskama e barujkut. Jetoi në kërkim të fëmijës që kuisi atë natë fatale, derisa vdiq e shpërfytyruar. Që atëhere njerëzit druajnë të afrohen përqark vendit ku lulëzon bima ngjyrë bronzi. E virgjër, si askund tjetër pranë detit, natyra kërleshet hareshëm e  papërdhosur, e mrekullueshme.
            Shpirti i ndërkryer buis, më tundon të hap zemrën, t’i rrëfej pyllit sekretet.
Gjithë jeta ime vërtitet rreth saj, qendrës së rëndesës së universit tonë. Ndiej aromën që vrundullon nga flokët, kurmi, rrobat e Anidës dhe shikimi më vishet, brenga e vjetër avullon si të mos ketë qenë kurrë. Koha ndalet, ndihem përplot pa asnjë mungesë, nuk dua të mbarojë kurrë ai takim magjik i patëdytë. Më zihet fryma kur s’e kam pranë. Harroj shtëpinë, detyrimet familjare, punët e shumta, jetoj në tjetër botë, tjetër planet. A thua parajsa shfaqet e tillë?
“ E ç’është lumturia, përimtoja i turbullur e dalldisur pyetjen më të errët të botës? Jo të të duan; aty s’ka veçse diçka të largët, që nuk të përket ty, qëndron jashtë teje, ledhaton të tjetët. Lumturia është të duash me tërë forcën e shpirtit, të përpiqesh të kapësh copëza të vogla, t’i kapërdish dhe të përthithësh iluzionin e të qenit i lumtur ”
- S’më pa asnjeri, - tha e gëzuar foshnjërishte, pastaj, hepuar në majë të këmbëve, m’u hodh në qafë.
Ledhatare, dehur nga tallazitja e mallit, fërgëlloi si të kishte ftohtë, ndonëse mesi i verës dhe vapa ka shtrënguar me tepri. E brydhët, me gjinjtë ndërkryer, flokët e përndezur, u mbështoll rreth meje e turbulluar. Më ndërmend gazin e lastarëve të rrushit dredhuar përqark lisave hijerëndë të palëkundur nga erërat dhe stuhitë e turfulluara. Porsi fëmijë vetëm shikon me sytë e bukur si dy copëra qielli të atij gushti pa një pikë re. Qerpikët, hala pishash të reja nën dëborën e prillit, fshehin sytë si zogj shtegtarë trembur nga thëllimi.
Ka veshur bluzën vjollcë me brezare ngjyrë qielli në të bardhë. Më pëlqen tej mase. Vija e gjinjve, varëse e platintë në qafën e lëmyshkur, dallgëzon lehtas, përshfaq hirin fshehtarak mbi sfondin e manushaqtë. Lidhësja e spërdredhur valëzon përgjatë bluzës verore, me zor mban në zap harbimin e gjireve. Ndoshta ka hequr sutjenat ose ka veshur atë modelin, thurur me fije si rrjetat e peshkatarëve. Nuk ngutem t’i zbuloj, dua të zgjatë ca rekëtima tronditëse e shpirtit të munduar.
Ma di dobësinë, rri tulatur, gremisur në kurthin e krahëve. Shquaj rrahjet e zemrës, gurgullimën e lehtë të gjakut nëpër vena, përimtoj në errësirë çdo detaj të njohur aq mirë. Me gishtat e djersitur, të lagur prek relievet e honshme të kurmit aromë jargavani, teksa nata xhentile kthen kokën mënjanë, mbyll sytë, buzëqesh me shpoti. Hedh krahun e djathtë rreth qafës derisa ze butësisht gjirin, trillin më epshndjellës endur magjishëm trupit të femrës. Maja i rri përlart, krenare e egër, bri kaprolli në lartësi. Nëpër bluzën e hollë dora zhbiron gjithçka. Ajo qesh e drithëruar me dëshirën flakëruar tinës përmes syve ndjellës.
- Kam veshur ato me rrjetë, - tha e llastuar si mace.
Dora pavetëdije shtrëngoi fort thithkën e brishtë. Thirri nga dhimbja, pastaj pushoi një copëz herë me dorën mbi buzë, frikuar nga klithma që kumboi gjatë nëpër ërrësirë. Nuk dua fjalë kur e kam në krahë. Ato shkolisin çudinë e tymtë, gjendjen e pezullt mes imazhit e duknajës. Sido të thuhen, nuk kanë forcë të përcjellin dehjen qiellore të pakuptuar që na qarkon përplotësisht në ishullin tonë, mbytur prej gjelbërimit. Kemi një vit dashuri, siç thuhet, po thellë nënvetëdijes përjetoj mbresa se e kam adhuruar shumë herët, kur as e kishim parë njëri - tjetrin, as e dija se diku gjallonte krijesa që prisja prej një kohe të gjatë, ashtu si këtë çast magjepsës.
Në çdo bashkim, zhbiroj hollësi të reja të trupit, sjelljes, imtësi vezulluese, që s’ kanë të shteruar në qindra takime. Gjithnjë na duket se kemi vetëm herë të parë, kurrë të dytë apo të tretë. Pika e ngopjes nuk kulmon asnjëherë, vazhdimisht mbetet diçka bosh si në një tavolinë ku gatesa nuk mjafton për të gjithë.
Teksa e kam mbështjellë butësisht, të brishtë si një foshnjë, kokën ia mbaj në gjoks. Druaj mos shpërbëhet. Me të njëjtin kujdes prekin artistët e cirkut kupat nazike të qelqit për të ruajtur baraspeshën disa metra mbi sipërfaqen e tokës.
Imcake e thyeshme lehtësisht, tepër e butë është kthyer në pjesë të qenies sime si duart, gjoksi, sytë apo gusha. Pa të do të isha i gjymtë, njëlloj sikur të mungonte njëri krah ose këmbët. Gjymtimin e përfytyruar e ndjej thellësisht, torturues, shpesh të trupëzuar.
Diku, në përgjumje qëndroja kruspull, hipur në karrocë invalidësh. Nuk e shtyja dot, njerëzit më shikonin të trishtuar me dhimbje. I pëshpërisnin njëri - tjetrit të pikëlluar.
- I shkreti, qenka i ri, i pashëm!
Ajo m’i lexon mendimet çuditërisht, pa gabuar asnjëherë. A thua ndjenja si shqisë e veçantë, përthith krejt palcën e nënvetëdijes sime që nuk mund ta zhbirojë shikimi apo nuhatja?
- Nuk ke fjetur mirë, ke parë ëndërr të ligë.
- Nga e di ti, fallxhore je?
- Fallxhore jam, nuk më fsheh dot asgjë, t’i përpij të gjitha.
Habitem. Nuk e di pse më kujton fatthënat e legjendave që lexojnë fallin në pëllëmbën stërmadhe të qiellit mbushur me aromë dehëse lulesh dhe fluturime të përrallshme zogjsh. Tregova ëndrrën siç e pashë i trembur mos e perceptonte me shqisën e pazakontë errëtiake.
Zuri të mendohej. Pas një copë here u shkëput e pezmatuar. Me vështrim të avullt tejçuar nëpër errësirë, e ndërkryer u kërcënua.
            - Të vras me këto duar, po më braktise.
            - Aq e zonja të duket vetja? Ti nuk shtyp dot një mizë.
            - Mizën nuk e shtyp, po ty të vras me siguri.
Guximi i saj më frikonte, ndieja se vërtet mund ta bënte. Shestoja mënyrën si do ta kryente më lehtë. Ja, ulet merr një gur nga të bregut. Kur të mos e kem mendjen me tërë forcën ma dërrmon kafkën. Shtrirë përtokë më godet disa herë gjersa jap frymën e fundit. Si të gjenin kufomën e shprishur nga nata, njerëzia do të pandehnin se kushedi me cilin isha grindur. Ai, më i fuqishëm, ma kishte bërë atë hata. Askush nuk do të pikaste autorin. Anidën e shfajësonte cilido. Ajo nuk vriste dot asnjë  gjallesë të vogël pa rëndësi, kurse një burrë s’do të mundej kurrësesi.
Vdekja e shëmtuar me kokallat e nxira tund perçen e zezë, trazon egërsisht indet e ëndrrës së trëndafiltë. Fytyra e irnosur nga imazhi i vdekjes, që e këndon habitshëm me lehtësi, e trishton. Qesh ngadalë si magjistare, afrohet më puth rrëzë veshit, pastaj çuçurit.
- Vetëm unë të vras, se të dua shumë. Ata që dashurojnë me të vërtetë nuk përfillin pasojat. Kush humbet këtë dhuratë hyjnore, ka djegur gjithçka, s’ka asnjë shtysë të jetojë, ndaj lehtësisht bën krim, vrasje apo vetëvrasje.
- Kush ta ka thënë, e ke lexuar gjëkundi?
- Ma tha zemra ime, më e zonja nga ata shkrimtarët e tu.
Në këtë pikë grindemi shpesh. Më habit indiferenca e një shpirti aq të ndjeshëm si ai i Anidës ndaj artit, të bukurës. Lexon fare pak, s’ka durim, tip i paqëndrueshëm nuk e çon asnjëherë deri në fund. Mban mend vetëm copëra faqesh, kapituj gjysmakë, kurrë përmbajtjen e një libri të tërë. Pikturat i shikon kalimthi, nuk hyn në syrin e krijuesit, s’e kap idenë apo nënthënien e tij, nuk duron të rrijë gjatë para tyre. Kompesim përkundër kësaj mungese të thatë, ka mprehtësinë e pazakontë, aftësitë përthithëse të intuitës që nuk e kam hasur askund.
- Forca e mungesës, - ndërmend parimin e lashtë, - si puna e plotësimit të shqisave ose gjymtyrëve. Danishi me një dorë, të majtën e ka shumë të fortë, asnjë nuk mund t’ia thyejë. Kur godet dëmi është më i madh se i çdo grushti tjetër.
Përse vallë ndodh kështu? Të jetë pjesë e baraspeshës së gjithësisë? Në lashtësi dijetarët gjykonin se natyra ka frikë nga boshllëku. Me këtë rregullsi shpjegonin enigmat e botës. Frika prej zbrazëtisë u kthye në ligj nga i cili njerëzimi përfitoi shumë. Pompat thithëse u ndërtuan saktësisht në bazë të këtij parimi.
E njëjta dukuri inerte ndodh me njerëzit. Nëse natyra merr njërin sy, forcon shikimin e tjetrit, për të mbushur boshllëkun e krijuar. Anidës i ka hequr shijen e leximit, magjinë e librave, bukurinë e paarritshme të përshkrimeve të natyrës, tronditjen e pashoqe të pikturave, prandaj ka atë perceptim të tejskajshëm, mizor. Shpirti i pazakontë femëror jo vetëm plotëson, po më shumë se kaq, tejkalon zbrazëtinë e artit. Shqisa fluide, parandjenja e fshehtë ngjason me shikimin e shqiponjës, që shquan prej lartësive të mëdha imtësira të holla mbi sipërfaqen e tokës.
Aftësia depërtuese arrin kufijtë e magjisë, të pamundurës e të pabesueshmes. Ndjeshmëri jo vetëm e intuitës, po fizikisht e shqisave.
Para tre muajve takova Bjordën, me të cilën kisha patur kontakte kohë më parë. E vërteta pikërisht lidhje, asgjë më tepër. Bjorda kaloi rrëshqitas përmbi qënien time, tangente që prek sferën pa ushtruar kurrfarë trysnie, nuk ndreqi e nuk ndryshoi asgjë. Në mbrëmje, si përherë Anida m’u hodh në qafë e malluar, po përnjëherë u tërhoq e sigurt, tronditur nga nuhatja e aromës së panjohur të trupit tim. Fytyrë e shformuar nga shfaqja e së keqes si ujkonjë që përndjen të panjohurën e trishtë nga largësi të mëdha, m’u hakërrua.
- Me kë je takuar, më thuaj shpejt?!
Mbeta i nemitur, nuk e mblidhja dot veten. Mendova se më pa rastësisht ose i tha ndokush.
- Nuk më gënjen dot, mos u mundo të fshihesh, - vazhdoi të lexonte mëdyshjen time si libër të hapur mizor, të pakundërshtueshëm.
- Unë takoj shumë njerëz, natyra e punës, ti e di.
- Leri këto, je takuar me një femër ndryshe, nuk është jot shoqe.
- Hej dreq! - u tranda i habitur, - po kjo kështu?
Isha zverdhur. Ndoshta njëlloj ndihen keqbërësit në hetuesi kur u bëjnë pyetje që i venë me shpatulla pas muri. Xhindosur, siç nuk mund të përfytyrohet, zverdhur nga tendosja e mundimshme kërcëllinte dhëmbët përvujtërisht.
- Trego të vërtetën ose nuk më sheh kurrë! - gatitej të ikte.
- Anida, vërtet kam takuar një grua rastësisht. Nuk ka qenë dashuri, të betohem. Prej shumë kohe para se të njiheshim bashkë shkova disa herë me të, asgjë më shumë. Sot vetëm sa e përshëndeta për mirësjellje, duhet të më besosh.
Kurrë nuk kisha parë, as mund të përfytyroja atë gjendje tmerri tejet të egërsuar. U lëshua e marrosur si ortek i së ligës, shkumëzonte me zgërdhimë lemeritëse në kufijtë e çmendisë. Me fuqi të shumëfishuar më goditi ku mundi me duar e këmbë, më gërvishti, kafshoi dorën derisa e gjakosi, po nuk qetësohej. E mbërtheva nga krahët dhe s’mund të lëvizte, qante, bërtiste, dridhej e tëra. Zemërimi i marrosur hungërinte si kuçedër e shformuar. Kapërcente përmbi trungjet e pishave, gërvishtte mollëzat e faqeve pa faj, përflakte shkëndijëza vezulluese nëpër muzg. Frymëmarrja e çrregullt stërpikte ajrin e lagësht të mbrëmjes.
Iu luta, kërkova ndjesë, u betova për ç’kisha më të shtrenjtë, derisa u qetësua disi. Vazhdonte të psherëtinte, fytyra iu shtrembërua, lotët nuk pushuan për shumë kohë. Në mendjen time u stampua si fotografi ajo pamje lebetie. Kur tha të vras e besova plotësisht, madje u frikësova si të kisha përpara kriminel të regjur, jo një çupëlinë.
- Zot na ruaj, - mërmërita i trazuar, - çfarë nuk ndodh!
Ideja e vrasjes si shpagë e mëkatit më kishte shkuar shpesh nëpër mend, aq sa e përjetoja fizikisht hera - herës, po shumë ndryshe nga sa kujtonte ajo. Vëllezërit e saj mund të zinin pritë diku me plot të drejtë. Unë shkoja me motrën e tyre, e merrja në qafë, e lashë pa martuar. Ata nuk mund ta duronin turpin. Sigurisht unë do të thosha se nuk ishte e vërtetë, qenë vetëm fjalë të përhapura andej - këtej prej atyre që donin t’u bënin keq të tjerëve. Njerëzit janë të këqinj, shpifja përhapet si vaji në lakra. Me Anidën më lidhte vetëm një miqësi e pastër pa asnjë paragjykim. I martuar më fëmijë s’mund të hyja në aventura të tilla.
Nuk do të besonin, do të kapeshin me mua dhe grindja mund të çonte deri në vrasje. Kështu mund të ndodhte, jo të më vriste Anida me ato duar të vogla.
Sado e dhimbshme të pranohet, dashuria jonë është e pamoralshme, e turpshme, sakrilegj i dënuar prej të gjithëve. Bashkëshort me grua të nurshme e të gjendur si rrallë tjetër, bridhja tinës me vajzën e botës. Zoti na kish falur Erën, një fëmijë të mrekullueshme, me sy e leshra si të gruas sime që e donim të dy përmbi çdo gjë tjetër.
Helena e mirë, plot virtyte e përfillur kudo, më respekton, më do, natyrisht sipas mënyrës së vet. Plotëson e përkushtuar pa asnjë mungesë të gjitha nevojat dhe kërkesat e mia. Kur i përmend emrin, kujtoj sjelljen e përsosur, shprehjen prej shenjtoreje, ndihem keq, morrnica faji më mbulojnë trupin. Jam përpjekur t’i mbush mendjen vetes se nuk më mungonte asgjë. Nga çdo anë ta përsjellësh jeta ime i ngjante vetë përsosmërisë, s’kish si bëhet më mirë. Po koha kalonte me shpejtësi dhe nuk pranonte të hynte në hullinë e sjelljes së pëlqyer prej të tjerëve, sikundër do të dëshiroja.
Përkundër të gjitha sofizmave përsiatëse, ndihesha përherë fatkeq.
Deri një vit më parë, tridhjetetetë vjeç më dukej se po plakesha me shpejtësi të pazakontë. Jeta kishte marrë tatëpjetën, rrëshqiste e frikuar drejt fundit. Një boshllëk të trishtë në brendësi nuk e mbushte asgjë. Ditët pa ngjyrë ndiqnin me nxitim njëra - tjetrën, teksa përsëritja në mënyrë të përpiktë të njëjtat veprime uniforme si para dy, tre apo dhjetë vitesh, në një rit të zvargur pafundësisht monoton. Zgjohesha nga gjumi prej gjithfarë ëndrrash të liga. Syhapur përimtoja hidhësirën e gjatë, të padurueshme dhe vetja më pështirosej. Javë të tëra nuk më qeshte buza, ndihesha bosh pa asnjë ide, motiv apo shpresë sado të vagëlluar. Me sytë ngulur diku në zbrazëti, i përhumbur, nuk e zhbiroja asnjëherë deri në fund gjëndjen e pakuptimtë, të terrtë, kritike. Brenga më gërryente, më paralizonte në një ndeshje djallëzore, të pabarabartë me shpirtin e plasaritur.
“ O Zot, mendoja, pse jam kaq i çuditshëm, në konflikt me njerëzit, me gjithë botën? Ç’fat i lig më ka flakur në cep të jetës, buzë greminës së mynxyrshme? Pse nuk shoh asnjë të ngjashëm, të ligështuar e plagosur kaq rëndë? ”
 Kisha ngjitur me shpejtësi shkallët falë aftësisë, punës këmbëngulëse, përkushtimit ngulmues. Të tjerët më patën zili. Karrierë brilante e lakmuar, po veç gëzimit të ftohtë pa shije, asgjë më tepër nuk shquaja në horizontin e mbyllur të njëtrajtshëm derisa u shfaq Anida. Nëpër takime pune, tubime shkencore, ligjërata elegante e mençur i mahniste dëgjuesit. Të gjithë më nderonin. Kur ulesha për të punuar harroja brengën e pakuptuar, bota më dukej ndryshe, shijoja pakëz lumturi. Sa largohesha, merrja rrugën e shtëpisë sërish më mbulonte trishtimi, jeta pa shije, pa asnjë vlerë, e kotë. Në pamje të drejtpërdrejtë nuk gjeja arsye për gjendjen mjerane të vajtueshme.
Tani kanë ndryshuar rrjedhat e ditëve të mia. Jeta ka marrë kuptim, po trazimi i shpirtit të munduar nuk u fashit. Vetëm ka ndryshuar pamje, shfaqet më i larmishëm. Përveç ndalimit të dashurisë së zjarrtë, amoralitetit të saj, gojëve të botës, brengës së vazhduar të ndërgjegjes, gjithçka është tjetërlloj. Kur ndahem me Anidën, shkoj në shtëpi përkëdhel Erën, që nuk arrin të çmallet se harxhoj shumë pak kohë me të, pastaj Helenën e dhembshur gjithnjë të merakosur, ndihem tmerrësisht keq, përbindësh i dyzuar. Kam sjellë në jetë një fëmijë inteligjente, të bukur si dritë, por ideja e babait amoral me dy fytyra më mundon sërish tmerrësisht.
Jam i ndarë përgjysëm, sikundër qeniet mitologjike gysmë njeri e gjysmë gjarpër, apo sirenat me trup njeriu dhe këmbë bishtpeshku.
Mostra të tilla të pazakonta gjithnjë destinohen të vuajnë shformimin. Përbuzen nga të gjithë, u largohen qenieve normale, jetojnë larg dukjes së zakontë. Tentojnë të fshehin gjymtimin e llahtarshëm, përjetojnë dyzimin, më i trishtë nga çdo shëmtim tjetër. Si vazhdim i pambaruar i përkeqjes buçitëse të përhershme, nata ime kthehet dendur, njëlloj si më parë, në ferr, ku e mira dhe e liga shfaqen në trajta apokaliptike, më torturojnë derisa qaj në gjumë. Zgjohem i lebetitur me barrën e plumbtë të palarguar asnjë çast. Ligështia e fshehtësirës sfilitëse arrin kufijtë e marrëzisë.
Në ndërgjegjen e turbulluar vegojnë dy burra krejt të ndryshëm në luftë të pareshtur mes tyre. Burri i martuar me peshën e familjes, barrën e rëndë të një pune të nderuar, tjetri i dashuruar, që pas shumë dyzimesh, përpëlitjesh ka gjetur prehjen e shpirtit të ndërkryer. Në mënyrë të vazhduar këmbejnë ritmikisht vendet. Kur vjen njëri, tjetri largohet i trishtuar kundër dëshirës. Mezi pret të rimarrë sërish të drejtat e humbura. Inatçorë të pandreqshëm, asnjëherë nuk bashkohen, ndërveprojnë në distancë, tërbimi i tyre s’ka kufi. Për mua njëlloj janë të dashur, ndonëse të kundërt në të gjitha pamjet e përshfaqura.

2 - Kurthi i mëkatit jetim
                     Anida
Dita humbet ngjyrë larg tij, tejzgjatet pafund. Koha ngec në grackën e kujtesës, rrjedh ngadalë sikur nuk do të mbarojë kurrë. Bëj pa vetëdije e përngritur gjithfarë punësh, mbushur me sprovat e jetës së fshehtë. Duart lëvizin me ritmin e zakontë, po unë marr frymë në tjetër vend e tjetër çast. Kujtimet e avullta zbehen me shpejtësi, ndaj zvarritem fillikat në kërkim të imazhit të tij. Brenda vetes mbart zbrazëtinë e zbërdhylur, të paduruar, pulsin që rreh i nemitur në shkretinë e përgjumur. Ndoshta mungesa është shkaku i dhunshëm i pranisë së tij.
Thonë se dashurinë e meriton vetëm ai që lufton çdo ditë për të.
- Ne e kemi dhuratë nga lart, - arsyeton Eordei me pamje dijetari. - Në njëmijë njerëz Zoti zgjedh njërin, e stërpik me pluhurin e magjisë së pakuptuar, e ngre mbi të tjerët.
Besoj jo vetëm se e thotë ai, po ndiej thellësisht të vërtetën e lakuriqtë. Hiri dhe misteri, si cipë opake e patejdukshme, kanë zaptuar tërësisht qenien tonë. Pakuptuar, në mënyrë të tërthortë e të errët, kemi krijuar një botë paralele të përralltë, plot ngjyra dhe tinguj, të ndryshme nga ajo reale. Në universin tonë enigmatikveprojnë të tjera rregulla e ligje, një mënyrë sjelljeje e padenjë për cilindo jashtë saj.
Atij i dukem e brishtë, ndizet nga dëshira të më mbrojë prej të panjohurës së frikshme të botës reale, mbushur me egërsi, tulatur në rrethinat e gravitetit tonë. Dëshiron të rrijë vetëm me mua si kështjellar i pagjumtë. Robëruar e dalldisur çmon pa masë shpirtin e ndezur, përkushtimin e tejskajtë dhe paturpësisht pjesët e jashtëme inferiore të trupit tim. Shpesh më bën të skuqem. Sigurisht feminiteti duhet të jetë magji robëruese e papërballueshme.
E adhuroj, mburrem me mençurinë e tij. Studion aq shumë sa turbullohem, ndihem e dobët, e brishtë pa fuqi. Si nuk jam e zonja për të çuar gjer në fund punët inteligjente, që i ka aq për zemër? Më solli një pikturë, imitim i Bryhnerit, fëmija duke qarë. Në syrin e djathtë loti ka rrëshqitur deri në mjekër. Cekte i tronditur imtësira të pikturës, hamendësonte shtysën e ngashërimit, formën e lotit. Gati sa nuk ia kriste të qarit. Me durim guri bënte çapitje sizifiane në përpjekje për të rrokur të parrokshmen, zikzaket, hijezimet, mbivendosjet e pamjeve.
Shikoja e përqëndruar, po nuk u preka, as më la ndonjë mbresë. Fëmijët grinden e qajnë për teka, kur nuk u plotësohet ndonjë dëshirë apo thjesht për të tërhequr vëmendjen. Më vinte për të qeshur tek e shikoja përlotur nga një pikturë, sikur të qe krijesë e gjallë me brengë tejet sfilitëse. E mbajta veten, mora pamje të pikëlluar, u shtira e tronditur, po nuk më eci.
- Si nuk e kupton ngashërimin e pazakontë të fëmijës? Eshtë dora e Bryhnerit, pikturat e tij orgjinale shiten miliona dollarë, - më tha i lënduar.
Filloi sherrnaja si gjithnjë. Ligështohet me mungesën time, po ç’faj kam nëse s’më jepet për gjëra të tilla? Nuk mund të përqëndrohem, mendja harbohet e arratisur s’di se ku. Dendur më ze gjumi. Soset e bëhet fir durimi për të humbur kohën e çmuar me përrallat e kallaisura të shkrimtarëve. Dikur mezi lexoja dispensat e detyruara të universitetit.
Të jem e çiltër, më pëlqejnë librat me dashuri, ku personazhet zhvishen, prekin njeri - tjetrin, puthen. Këta janë të rrallë dhe Eordei nuk i pëlqen.
- Letërsia është art, muzë e qiellit që prek pejzat më të holla të shpirtit njerëzor, jo përjetim epshi, - më thotë shpesh.
Në këtë pikë lodhem shumë, nuk e marr vesh sadoqë përpiqem me tërë forcat. Dëshiroj shumë të  jetësoj mbresat e holla, po asgjë nuk ngelet në kujtesën e mbushur plot. A mund të drithërohem nga fletët e librit apo pëlhura e peizazhit, siç ndodh vetëm po të përmend emrin e Deit?...
Ende e vogël, sapo fillova të drejtohem disi në jetë, nëna më fliste shpesh për sjelljen, veçan marrëdhëniet me meshkujt. Vajza duhet të jetë e kujdesshme. Djemtë e ngacmojnë, e joshin, ia pinë lëngun, pastaj e hedhin tutje si limon të shtrydhur. Duhet të bëhesha vajzë e sjellë e ndershme, të shikoja punën time. Kur të vinte koha e rasti do të lidhja jetën me një burrë të mirë.
Sadoqë u mundova, nuk më eci fare.
Isha e frikësuar kur natyra vajzërore m’u shfaq për herë të parë, po shumë shpejt u mësova. Prisja me gëzim ciklin që më bënte të ndihesha thellësisht femër. Nuk më pëlqente e zakonta e squllur, doja të isha ndryshe nga të tjerat, e veçantë, interesante. Modën e kisha pjesë të magjisë. E dija se femra humbet, sa herë heq nga një rrobë, po kuptoja qartaz se dëshira shtohet sapo zbulohet një pjesë e fshehtësirës. Nuhatja se djemtë të pëlqejnë më shumë kur je pak e çrregullt.
Ëmbëlsia e mëkatit grishte papushuar, më shtynte në ngasje të marrosura. Pranvera e rinisë së hershme zgjaste duart e hazdisura në trupin tim të njomë. Kudo zinte pritë mëkati i ëmbël, më ledhatonte çdo çast në një provokim të paduruar, të mundimshëm, të parezistueshëm. Në përgjumje dridhesha nga ëndrrë të çmendura, ndijesi të trëndafilta si vetë mosha e hershme e rinisë. Më vinte t’i bërtisja me sa kisha në kokë, s’di se kujt.
“ Jam krejt e pastër, eja më ndot ”.
Virgjërinë e humba vitin e tretë të shkollës së mesme me mësuesin e letërsisë, i martuar pa fëmijë. Si mallkim nuk m’u ndanë burrat me kurorë edhe më pas. Profesori i pashëm sqimatar, shumë i aftë, aq sa të gjitha ramë në dashuri. Kur shpjegonte vinte shpirtin në ato që përimtonte, shndërrohej në personazhin letrar, aktronte me elegancë, na linte gojë hapur. Fraza e tij, ngarkuar me magjinë e rrëfimtarit, zëri i ngrohtë pak i ngjirur me uljengritjet e befta hynin nëpër dejet, elektrizonte pjesë të panjohura të adoleshentëve.
Në një roman nga letërsia ruse komentoi thuajse tërë orën dashurinë e pazakontë të këndelltë midis dy të rinjve. Ndër krijimet e rralla që ngacmonin pejzat më të imta të natyrës femërore. Përshkroi me vërtetësi copëza tërheqëse, iskra hirplote aq epshndjellëse, sa u përkeqa. Takimet e fshehta, puthjet muzgjeve nëpër korije, shtrëngimet me njëri - tjetrin, buçitjet e gjakut të përndezur, gati i ndieja aty pranë. Bota e madhe e panjohur hapej si me çudi dhe shfaqte hapësira të përrallshme, flakëruese. Qielli ngjishej pas tokës, nata e vakët veshur me të zeza, modelonte mornica nën lëkurën e trëndafiltë. Shpirti i ndrydhur hapte i etur, pa turp, dyert e puthitura të horizontit ku flladiteshin ëndrrat e ndrydhura, ledhatimet prej kurore pishash dallgëzuar nga era. Mbeta gojëhapur, teptisa e harkuar përmbi bankë.
Në fund profesori bëri shenjë ta ndiqja.
- Anida, më bëri përshtypje ngashërimi yt. Të pëlqeu?
- Shumë, - u përgjigja, - ku mund ta gjej?
- Eja në shtëpinë time sot pas dite, - ma ktheu mospërfillës dhe u largua.
U gëzova. Mësuesi i adhuruar i letërsisë më përfillte veçan të tjerave. Brenda pjesës së fshehtë të qenies sime shkoja larg. Ndoshta do të më puthte, përkëdhelte, apo përtej tyre. Pandehmat ëmbëlcake ma shtonin turbullimin, aq sa drojën dhe frikën nga e panjohura.
Deri atëhere më kishin puthur dy djem.
Marseli, teksa bisedonim në klasë, m’u afrua pa thënë asgjë m’i ngjiti buzët rrëzë qafës. E pashë me habi, e shtyva egër me potere. E nxehur, e vrertë iu hakërreva.
            - Ç’më pandeh mua? Kujt i lëshohesh si i marrosur?
U tremb për vdekje, mbeti i ngrirë, s’guxoi të nxirrte asnjë fjalë. Doli i handakosur e zhgënjyer. Nuk ndieva asgjë nga ajo prekje idiote, ma prishi tërë lezetin e asaj që pata ëndërruar. Ndryshe e kisha përfytyruar puthjen e parë. Shumë shpejt e harrova. Marseli rrinte i frikuar ditë të tëra, shikonte me shprehje lutëse prej fajtori. Nuk i shkonte nëpër mend ta përsëriste.
Ne femrat jemi ndryshe nga sa pandehin meshkujt, që hamendësojnë lloj - lloj përjetime të lehta. Kujtojnë se jemi gati të bëjmë çfarë duan, mjafton të na puthin, të futin duart apo të shtrëngojnë pas trupit. Këta s’i duroj dot, nuk më kanë bërë asnjëherë përshtypje. Tipa të tillë të lehtë notojnë nëpër hapësira boshe s’e kuptojnë kurrë një zemër femre, as mund të dashurojnë ndonjëherë me të vërtetë.
Ndryshonte Nesti i ndrojtur e i ngathët. Nuk m’i ndante sytë në klasë, pushimet midis orëve apo rrugë. Më drejtohej i turpëruar, skuqur gjer në rrëzë të flokëve, dridhej i tëri. Fjalët pa lidhje, të pakuptimta, shpërndarë kuturu, dalëngadalë fituan çuditërisht një tingull të bronzët si ngjyrim bozhuresh. Rrëshqitas e kisha pikasur shpesh poshtë ballkonit të shtëpisë. Bariste lehtë, hidhte vjedhurazi shikime nga dritaret. Nuk donte shumë mend, digjej nga fërgëllime errësisht të dukshme. Një dritë e fshehtë ndizte sytë e tij në çdo vështrim. Më vinte mirë ndonëse nuk përjetoja asgjë, qeshja kur më fliste e skuqej i tëri. Çfarë do të bënte nëse ishim vetëm? Turbull, plot kureshtje, e kërkoja të panjohurën tunduese me gjithë qenien time femërore, po druaja mos na pikasnin, ndaj e zgjasja çastin për t’i dhënë mundësi të shfaqej.
Atë buzëmbrëmje dola nga shtëpia me shpirtin e zbrazur, e trishtuar pa ndonjë shkak të dukshëm. Monotonia e pikëlluar, triumf rrënqethës i asgjësë, gërryente gjithçka. Një dritë e kotur verdhacuke platitej mbi shtëpitë, qielli dukej sikur rrëshqiste tejposhtë. Pema qiellore e yjeve ishte varur, rënduar nga fruta të lagështa natësorë. Era e braktisur në vetminë e tymtë më përkëdheli me dhembshuri si mike të hershme. U ndjeva më mirë.
Pasi u end për ca kohë në hapësirën levarashe të muzgut ngjyrë hiri, vështrimi gjuajti hijen e mbështetur rrëzë murit të avllisë. Më pikasi, u drodh i tëri zënë në çarkun e fajit.
- Nesti ç’kërkon këtu?
Sidoqë u mundova nuk fola e pezmatur, po me një lloj keqardhje. Ai ndjeu turbull dobësinë, largoi me zor të madh ngurrimin, më shikoi drejt i mallëngjyer.
- Kam ardhur për ty, nuk duroja gjer nesër, - mërmëriti i skuqur.
Frynte erë e lehtë vjeshte e ngatërruar që përkëdhelte ëmbël leshrat kaçurrela të shpupurisur. Qe nga ato mbrëmje që ta bëjnë shpirtin ujem, të ngrejnë lart e të gremisin tejposhtë s’dihet se ku. Ishim aq afër. Ndieva aromën dehëse, të papërballueshme mashkulli të dorëzuar. Pozita e padrones së githëpushtetshme cingëriste nervat, më guduliste hundët. E përndezur në gjendje të amullt, elektrizuese nuk fola. Qëndruam të dy kokulur, të pagojë. Rrugica bosh, s’pipëtinte njeri. Isha vetëm me një djalë, ndërsa përtej në botën e zbrazët të mugët sundonte heshtja gri thellësisht e gjumtë. Pas një çasti i thashë e pasigurt, me zë të zvargur.
- Jemi shumë të rinj.
Ai nuk lëvizi, mori kurajë nga tingëllima e mekur e zërit të ngjirur. Zgjati mëdyshas dorën që i dridhej, e rrëshqiti mbi leshrat e frizuara. Pikasi pritjen drithëruese, më tërhoqi me vrull, preku i këndellur buzët e mia. Edhe unë e putha. Ngasja e fshehtë si gjendje e magnetizuar prej kalimit të rrymës elektrike më përshkoi të gjithën.
Për së largu shiriti i rrugëve të ndriçuara nga shkarkesat e llambave me gaz inert bridhte si flakë. Në katrahurën e çastit magjik u derdh një dritë e argjendtë hyjnore, mendimet u mpiksën, sjellja e kahershme dhe këshillat e nënës u thërmuan. Nuk doja të largohesha prej tymnajës ëmbëlcake. Dëshirat qenë të infinitshme, tërë qenia ime kërkonte etshëm të panjohurën. Buzët më ishin tharë, mezi e mbaja veten, po dëgjova hapa në rrugë. E shtyva e trembur, hyra brenda me nxit.
Ata natë s’më zuri gjumi. Përsillja e çoroditur Nestin, nuk u jepja rrugë ngatërrive të trupit dhe shpirtit. Përgjumur ndieja puthjen e çmendur, fërgëlloja e përvëluar në shtrat, gjersa zgjohesha mbuluar me djersë.
- Puthja e parë, - zieja me vete, - ëmbëlsi e çmendur, magjia e magjive. Përse ndalohet dashuria, kursehen puthjet, mallkohet jeta?
Sigurisht nuk gjeja përgjigje, po revolta nuk digjej kurrë, përzhitej e nanuritur, pa pushuar asnjëherë.
Në ditët që rrodhën, kujtoja porositë e mamasë, motrave dhe u përpoqa shumë t’i largohesha. Shikimet e tij më thernin në thelb të shpirtit, po nuk e bëja veten. Ai s’guxonte të afrohej. Nuk i lashë asnjëherë shteg, ndonse më vinte keq sa s’thuhet për të dhe veten time.
Atëhere u shfaq imponues, me tërë gravitetin shtypës profesori i letërsisë. Tërhoqi me dhunë pa shteg shpëtimi tërë qenien time. E gjitha ëndja femërore, kureshtja dhe dëshirat u përqëndrua te ky burrë i pjekur. Harrova krejtësisht Nestin, djegur në heshtje.
E turbulluar trokita në derën e apartamentit të tij me pakon e llokumeve në duar. Prisja ta hapte Xhulia, gruaja elegante, tepër e përfolur në kryeqytet ose ndonjë nga të shtëpisë. Përkundër pandehmave të mia në hapësirën rozë u përshfaq profesori i qeshur, elegant, mbresëlënës si gjithnjë.
- Mirëse erdhe Anida, kënaqësi e veçantë të vijë në shtëpi një mysafire kaq e këndshme.
Shprehej lirisht me fjalë të zgjedhura. Më dukej sikur isha takuar me njeriun më të ditur që mund të përfytyrohet. Ideja e burrit fisnik të respektuar, që më kushtohej vetëm mua, përkëdhelte sedrën, u jepte revan ëndrrave laramane përtej realitetit të vrazhdë. Skuqur e tëra, e papërqendruar u përgjigja si munda.
- Mirë se u gjeta, llokumet janë për nënën tuaj. - Me duar të dridhura i vendosa në tavolinën drejtkëndëshe me këmbë të harkuara.
- Oh, ç’sjellje e hirshme, - ma ktheu, pastaj vazhdoi të fliste me gjeste, sikur donte të maskonte grackën djallëzore, që po e përndieja instiktivisht gjithnjë e më shumë.
- Nëna do të gëzohej. Fatkeqësisht nuk ndodhet në shtëpi, kanë shkuar me Xhulian për vizitë. Siç e sheh jam vetëm, beqar i plakur e zvetënuar.
Me vështirësi arrita të hyj në kurthin e fjalëve të tij, nuk e kuptova tamam nënthënien. Zemra m’u ndrydh, rrija si mbi gjemba. Në përfytyrimin tim foshnjarak, profesori mbeti si një zhguall i vjetëruar breshke, prej të cilit doli ky burrë i zakontë, i eksituar. Në dhomë vetëm unë dhe ai, mashkull gati dy herë më i madh, me përvojë, i sigurt. Nuk qe Nesti i padjallëzuar që e vërtisja si doja vetë. Diku në brendësi përjetoja ankth të pakuptuar. Sikur të më puthë, apo...?
Më mbuluan djersë. Gjendja tjetërlloj e pa provuar asnjëherë, rrethanat misterioze të këtij takimi intim më cingërisnin nervat. E kuptoi shqetësimin, për më tepër nuhati shkakun e hutimit tim. U afrua ngadalë, vuri dorën mbi leshrat e llakosura dhe foli ëmbël zëdridhur. I njëjti zë i ngrohtë disi i ngjirur si përherë, tashmë ngjyer me kërrmëzin e misterit.
- Ke frikë, më thuaj të drejtën?
- Jo, nuk kam, përse duhet të frikësohem, erdha për librin  - fola e përçartur.
U mundova të largohem e penduar, ngadalë me dy mendje. Atë çast të shkurtër si shkrepëtimë rrufeje nuk kam mundur ta sjell në kujtesë asnjëherë. Gjithnjë më duket si ëndërr dredharake, ku nuk kishte fajtorë të vërtetë. Të dy njëlloj kërkonim të panjohurën e ëmbël, magjinë e mishit si një mëkat mallkues të pashmangshëm, të dhunshëm në atmosferën intime të shtëpisë.
Duart kanë pushtet hyjnor, shërojnë sëmundjet e trupit, lehtësojnë brengat e shpirtit. E ndjeu pështjellimin tim, nuk e largoi dorën. Befasisht u përkul më puthi me zjarr. Nuk pata asnjë mundësi kundërshtie. Tentova butësisht ta largoja, qe krejt e pamundur.
Gjithçka rrodhi aq shpejt, sa nuk kujtoja më pas asnjë hollësi. Ndjeva dhimbje, pastaj kënaqësi e lotuar, dehje buçitëse në tërë trupin. Mbeta gati pa ndjenja në duart e tij, hepuar nga kënaqësia e epërme, diçka qiellore e çuditshme, përtej jetës dhe vdekjes së toku. E ndjeva thellësisht se epshi për zanafillën është i pandalur, shpesh ndjellakeqas, torturues, plot ndriçime të përçartura.
Pas kënaqësisë së fillimit, dalngadalë më pushtoi trishtimi. U ndjeva e poshtëruar e përdhunuar, e mashtruar si kurrë më parë. U deshën ditë të mësohesha me gjendjen e re. Tashmë nuk isha e virgjër, e vrava vajzërinë e brishtë, nuk do të kthehej kurrë më.
Përvoja më dha guxim. Do të ndodhte një ditë. Isha çliruar nga frika e së panjohurës që përjetojnë të gjitha vajzat në këtë moshë.
Ndryshoi kryekëput sjellja lozonjare. Fajtore prej çastit të ëmbël krejtësisht mëkatar, u shndërrova në vajzë serioze, e kujdesshme. Shkela besimin e nënës, ndota emrin e nderuar të babait, respektuar prej të gjithëve, turpërova motrat, vëllezërit, tërë fisin. Më parë gjithçka e merrja lehtësisht. Meshkujt i vërtisja si doja kur më vinin rrotull, luaja me dëshirat e zjarrta që ua lexoja lirisht. Si kalonte ca nuk ua varja të parëve, ledhatoja me vështrim miklues një tjetër. Vallëzoja lehtë plot hir midis gjembave të ashpër. Asnjë nuk më hyri në këmbë. Kisha namin e vajzës sensuale disi të lehtë, ndonëse askush nuk mund të mburrej se më kishte shtirë në dorë.
Tani ndryshoi rrjedha e jetës në thelbin e saj femëror. Nënën nuk e shikoja drejt, e përdhosa pabesisht. Përpiqesha të plotësoja humbjen me përkushtim prekës të përvuajtur prej mëkatareje në sjellje, punë, kujdesin ndaj motrave e vëllezërve. Serioze, fshehur pas buzëqeshjes së lënduar, i dhashë fund lojës së ndjenjave me djemtë e hazdisur. Shikoja veten në pasqyrë. Çuditërisht vija re shndërrime fizike të theksuara, deformime të frikshme në aq pak kohë. Sytë, thelluar në zgavra me dy rrudha të lehta anash fshihnin brengën fshehtarake.
Realiteti i zymtë kapur në grackën e fajit të jargavantë, u bë rezidenca e imagjinatës sime. Mëkatin e ronitur torturues e qepa si astarin e fustanit bojëqielli, ta mbaja përherë me vete. E tashmja e ndotur, e gjymtuar si do të cekte të ardhmen që ëndërronte ditë për ditë nëna?
Humbja e virgjërisë pati vetëm një avantazh përhitës; nuk u mor vesh nga njeri. Sekreti shkrifëtonte disi ndërgjegjen e turbulluar, përligjte zbavitjen e këndelltë. Iu përgjigja disa herë ftesës së profesorit. Lidhja e vetme me të ishte thirrja e gjakut. Kur largohesha e fshija si të mos ekzistonte fare. Me kohë as në klasë nuk më bënte përshtypje. Bënte seks të sigurt, ndaj lëshohesha pa droje në ëndjet e joshjes djallëzore. Jepesha tërësisht, gremisur në një det hareje të kuqërremtë. Kisha arritur kulmin e kënaqësive, përtej të cilave qëndronte boshësia, asgjëja. Nuk e njihja, as besoja në dashurinë e madhe të filmave apo librave, tjerrë shpesh mes mikeve të mia.
Përvoja e atyre viteve më çoi në përfundimin filozofik se dashuria dhe lumturia nuk ekzistojnë në të vërtetë, janë vetëm synime drejt të cilave tentojmë, po nuk i arrijmë kurrë. Sado të përpiqesh ato largohen gjithnjë e më shumë, dritëz vezulluese në pafundësi të tymtë.
Më tej meshkujt hynë rrallë në jetën time. Disa prej shoqeve pësuan drama të hidhura. Nava u var në mes të natës me çarçafët e shtratit, kur të gjitha flinim. E donte shumë Polin e pashëm, nuk e fshihte asnjëherë dashurinë e zjarrtë. E dinim të gjitha, lironim dhomën kur vinte ai. Nava e lumtur tregonte gjithçka, ne dëgjonim gojëhapur, tërë zili. Me kohë ai rralloi vizitat, zuri të largohej tinës dalngadalë. Nava pikëllohej dhimbshëm, mbyllej përherë e më shumë. Rrathët e zinj të syve nuk iu hoqën deri ditën kur iku. U munduam ta mbanim afër, t’i jepnim kurajë, po nuk e përballoi.
Të gjitha përjetuam lemerinë e atij çasti të paharruar, shfytyrimin e Navës, gjuhën e zgjatur beter, ujët e hollë që vazhdonte të pikonte në dyshemenë e lagur. Vdekja e llahtarshme na trazoi dhunshëm. Jetën po e shikonim siç ishte në të vërtetë të ashpër e të sertë. Të trembura u larguam për ca kohë nga aventurat.
Përvoja e atyre viteve në universitet më bindi në drejtësinë e këshillave të nënës. “ Meshkujt provokojnë, vinë rrotull, gjersa të shtrydhin si limon, pastaj të flakin”. A nuk e dëshmonte këtë morti i Navës së ngratë me shpirt të madh?
Deri sot, askush nga meshkujt nuk më ngeli në kujtesë. Kaluar vetëtimthi nuk lanë gjurmë, u harruan lehtësisht në greminën e kohës. Marrëdhëniet me ta ishin kalimtare të çastit, partnerë të thjeshtë, të zakontë. Nuk dinim asnjë të kishte mbetur akoma vajzë. Për më tepër virgjëria shpërfillej si dobësi e kotë, paaftësi, mentalitet i kohëve të shkuara.
Në vorbullën e tensionuar të provimeve, rrija javë e muaj pa seks, po dëshira nuk fikej kurrë, qëndronte përherë ndezur. Pothuaj çdo natë përjetoja marrëdhënie me meshkuj, derisa mastrubohesha në gjumë. Çlirohesha përkohësisht, pastaj i harroja. Nuk kam faj, jo vetëm se kështu jam gatuar. Përvojat e vrazhda më shfaqën egërsisht në fillesën e tyre pamjen më noprane të raporteve me seksin tjetër. Arrita në një përfundim të zymtë.
“ Dashurinë e një burri e kërkojmë vetëm për ta harruar, për të mos menduar më për të ”...
Vite më vonë deduksioni i brishtë mosbesues për lumturinë u përmbys, u dogj si kështjellë letre. Me sa duket në moshën e hershme të rinisë vështirë se arrihen përfundime të sakta filozofike. Silogjizmat tentojnë të përligjin vetëm çastin. Përfundimet digjen në sprovën më të parë.
Me Eordein kam ngecur tërësisht, nuk ngopem asnjëherë. Pas çdo takimi një copëz imja mbetet atje, peng i shpirtit të etur, të cilin e ndiej hera - herës fizikisht. Më mungon përherë diçka, e kërkoj pareshtur dhe e gjej vetëm në strehëzën tonë të blertë buzë detit blu.
            Pres e ronitur çastin kur ndehet pëlhura laramane e mbrëmjes, që më pëlqen shumë. Eordei më pret mbështetur pas pishës sonë. Vakumi i ditës, largesa e padurueshme na trishton, po muzgu thinjash grish ta mbushim. Dal nga shtëpia, fluturoj lirshëm deri në fund të rrugicës. Muret e larta me tulla ngrënë nga koha  formojnë një korridor të errët fshehtarak. Eh! Ç’kujtime të zjarrta, të paasimilueshme nga koha fshehin ata mure të vjetër, arnuar me tulla dhe ëndrra të qiellta. 
Pengesë delikate është bulevardi ku shëtisin kalimtarë të rastit. Strukem pas murit, shikoj nga dy anët e rrugës së gjerë, pastaj fluturimthi vij në folezën tonë. I hidhem në qafë me tërë forcën e krahëve të malluar, e pushtoj me vrull të pandalur, i fus kokën në gji. Këtu gjendet parajsa ku prehem e lumtur. Pa të  sigurisht do të vdisja. Dashuria ime ngjet me zogun e legjendës që nuk kishte këmbë, nuk mund të ulej askund, ndaj ngordhte në fluturim.
Ai rri serioz si burrë, po unë e di, mezi duron. Më hedh krahun rreth qafës me kujdes sikur jam ndonjë send i çmuar, pastaj përfundon te gjiri. Aty e ka pikën e dobët, thembrën e Akilit. Më përkëdhel lehtësisht majën. O Zot, sa e ndiej! Dridhem e tëra si të jetë mesi i dimrit. E di që përpiqet të kuptojë cilat sutjena kam veshur, apo nëse nuk kam vënë fare.
- Kot që i ve, - thotë, - gjinjtë e tu i ka skalitur Mikelanxhelo, engjëll i Zotit mbi tokë. Kur do të bëjë diçka të përsosur Zoti zgjedh gjithnjë mëkëmbësin artist.
Dora e tij lëviz butësisht ngadalë, lodhet të marrë vesh këtë punën e sutjenave, ndaj nuk duroj gjatë.
- Kam veshur ato me rrjetë, - thashë, po ai më shtrëngoi fort.
Thirra me të madhe. Pishat e përcollën kumbimin gjer tutje në rrugën me njerëz, përtej botës sonë të magjishme. Frikohemi mos ka dëgjuar njeri diku në errësirë. Me krahët rreth beli tim, shtiret sikur s’do t’ia dijë. Unë dalloj qartazi përngritjen në duart e tij. Nuk do fjalë kur jemi të dy, më ka thënë kushedi sa herë, po mua s’më rrihet pa folur. Dua t’i dëgjoj zërin, ta prek, t’i përkëdhel flokët që kanë filluar t’i zbardhen lehtë në tëmtha.
Eh, jemi ca të kundërt.
Eordei mediton gjysmë me shaka.
- Sigurisht jemi të kundërt në thelbin tonë, ti shumë femër, unë shumë mashkull, domosdo  s’mund të jemi njëlloj.
Arsyetimin e tij nuk e përballoj ose të paktën s’e kundërshtoj dot. Ka raste kur e ndiej, nuk ka të drejtë, po s’gjej argumenta ta mposht. Më vjen të pëlcas. Njëmijë arsye e ndalojnë dashurinë tonë, vetëm njëra i dërrmon të gjitha, e lejon me tepri. Ndjenjës sonë të pazakontë të madhe sa deti, s’i duket fundi. Nuk mund të besoj se të tjerët duhen kështu si ne, nuk di asnjë rast të tillë. Ai e krahason dashurinë tonë më ato të librave, historitë enigmatike të ndaluara. Habitem pse lidhjet e vërteta të mëdha janë gjithnjë të strukura në fshehtësi, larg syve të botës?
Ndalimi ynë ka përmasa të dhimbshme shumë thelbësore.
Jam njëzeteshtatë vjeçe, koha e martesës pothuaj ka kaluar dhe dashuroj si e marrë një burrë të martuar. Platitur si struci me kokën në rërë përpiqemi t’i mbushim mendjen vetes se të tjerët nuk e dinë, teksa ajo ka marrë dhenë. Kur do të krijoj familje? Kur do të bëhem nënë të kem fëmijët e mi? A thua do të mbetem beqare e përjetshme? Edhe sa kohë do të zgjasë kjo dashuri e ëmbël mjaltë, po në thelbin e vet e përbindshme, vrastare? Pyetje të tilla pa fund rrinë çekan mbi kokë, më torturojnë tmerrësisht.
Tezja ime, lëneshë e plakur jeton me ne si një plaçkë e harruar e panevojshme, mbetur diku në qoshe. Me sytë pa ngjyrë, përherë e trembur më ngjall neveri. Tmerrohem kur e shikoj në atë gjendje shkretane, ku mund të rrukullisem edhe unë një ditë.
Veçan më mundon brenga e pasosur e nënës, balli i rrudhur plot dhimbje, vështrimi i përvajshëm. Aq shumë e ndiej sa mbyllem në dhomë, qaj e ngashëryer orë të tëra. Jeta ime pa krye më dhimbset, po dashuria, më e domosdoshme se ajri, mund gjithçka, sundon përmbi çdo lloj arsyeje njerëzore. Graviteti i pazakontë ndihet deri në poret e lëkurës, mizor, egërshan.
Mendimet e ngatërruara të dykahshme nuk më ndahen kudo, asnjë çast. Shpirti plot, mezi e nxe lumturinë e pamatë, po vuajtja më ha ngadalë si krimbi damarët e përdredhur të gështenjës. Sytë e mi qeshin e qajnë në një lojë djallëzore të përhershme, kapërthim mizor i patëdytë.
Ndjenja e errët e humbjes më bren ditëpërditë, më sfilit në një dyzim vrastar, të papërballueshëm. Nuk është vetëm Helena. Më trondit ajo pjesë e jetës që nuk më përket as mua as gruas së tij. Jetoj me ankthin e disfatës në një betejë të plogët me të pakapshmen, fluiden. Me përjashtim të çasteve, që ndajmë bashkë, nuk di asgjë saktësisht. Ku shkon, me cilët takohet, si e kalon pjesën tjetër të kohës? Mos vallë flirton me femra të tjetra, të panjohura? E kaluara e tij, mister përvëlues që më djeg vazhdimisht. As nuk u besoj përrallave për jetë prej asketi mes librave, i mbytur në punë. Tani e njoh mirë, nuk më duket tip i qëndrueshëm, veçan ndaj femrave.
Provova hidhësi të frikshme, një gjendje të padurueshme në pragun e çmendurisë, kur zbulova lidhjen e Deit me një tjetër. Mezi prisja kohën e takimit, iu hodha në qafë e ngacmuar, e ndezur si përherë, po më vrau hundët një fllad i parfumuar femre. Nuk ishte aroma e njohur e Helenës. Erzinat e saj i dalloja fare mirë, dija markat e preferuara, ngjyrat e jargavanta përzier me të kuqen e mbyllur, mënyrën e veshjes, ecjen nazike. Në çdo rast përndieja saktësisht nëse Eordei  kishte bërë seks natën e shkuar. Kundërmimi i asaj dite nuk kishte asgjë të përbashkët me Helenën. Kërkova të më sqaronte, po zuri të dredhojë gjersa u detyrua, tha të vërtetën.
            E rëndë, përmbi aftësitë e mia, më e keqe nga çdo ligësi. Nuk më kujtohen imtësira, po sigurisht e vrisja nëse kisha mundësi. U lëshova me grushta, shkelma, thonj, doja ta mbysja. Ah, që s’kisha thikë! Si nuk më vajti mendja të merrja një gur?
Më mbajti me forcë, u lut i ngashëryer, u betua.
Mezi e besova. Atij çasti të vështirë u binda përfundimisht se nuk mund të jetoj pa dashurinë e tij. Nëse më braktis, sigurisht e vras atë dhe veten time, nuk kam asnjë dyshim. E ndiej frikën te Eordei. U bind se mund ta bëj, madje ia thashë prerë e qartë.
Njëmijë arsyet e mëkatit jetim shkërmoqen si të mos jenë kurrë.

3 - Plogështia ndjell brenga
               Lejla
Nga ballkoni në trajtë gjysmëhëne vështroj me kureshtje lëvizjet e njerëzve, dëgjoj copëra bisedash, ve re shikimet e dyshimta apo shenja të tjera errëtiake, që i zhbiroj me kthjellësi pa gabuar asnjëherë.
Për mua jeta është lojë tepër e shkurtër për të parë e shijuar të gjitha dhuratat e botës. Ajo që shohim nuk është gjithmonë e saktë. E vërteta fshihet pas dukjes së jashtme, ndodhet në tjetër vend, përtej buzëqeshjes, syve të përlotur apo pamjes së azdisur.
Jam mesogrua me tipare të lezetshme, siç kam dëgjuar të thonë. Burrë sa për të thënë, e mora me nxit kur isha vetëm shtatëmbëdhjetë vjeçe. Marrëdhëniet bashkëshortore u krodhën në një jetesë të rëndomtë, të zbrazët, u shuan si zjarri që le pas grumbullin e hirit të ftohtë. Çuditërisht katandisa fatzënë jo vetëm në martesë po edhe lidhjet jashtë saj me meshkujt. Në çdo rast fatlum i ndjell me të gjitha nojmat çapkëne që i dimë vetëm ne femrat. Përdredhje nazike të trupit, shikime provokuese, lëvizje joshëse të kokës apo vitheve, shpërfillje ngacmuese si thirrje fshehtarake e druajtur për dashuri, po asnjëherë nuk më ka ecur. Pas disa takimesh gjysmake të mpakura dalë boje dashnorët e mi largohen pa dhënë asnjë shpjegim apo arsye sado të vagëlluar. Shkurt më braktisin sikur të mos jem femër në moshë, me dëshira sensuale.
Dështimet e shpeshta, nëpërkëmbjet, përbuzjet, sedra e lënduar më kanë kthyer në grua të rrezikshme, të pamëshirshme, siç pëshpërisin dendur pas krahëve të mi. Kështu u dukem, po më nderojnë nga e keqja, përdridhen e ngurrojnë të frikuar, buzëqeshin me zor, në një servilizëm të pështirë. Kuptohen lehtësisht kur e bëjnë për sy e faqe apo kanë ndonjë hall të sëndisur.
 Qenie mjerane! Në çdo rast më neveritin, i përçmoj. Urrejtja më mban gjallë, i jep forcë kurajës së tkurrur. Çdo hakmarrje u tregon të gjithëve praninë time dhe mbush jetën e zbrazët të pafat. Kur më nëmin e shikojnë shtrembër përse t’i kursej? Kjo është lëmosha e pakët, dhuratë varfanjake e viteve të shkuara.
Nuk jam nga ato gra që mposhten apo tremben lehtë. S’ka qetësi për shpirtin e turbulluar, sikundër nuk ka varrezë për zogjtë në qiell. Përçmoj të dobëtit, gjendjen e amullt të ngathët pa rrugëdalje. Plogështia mbjell gjithnjë trishtim dhe vdekje. Çfarë shohim e prekim përqark na përket të gjithëve. Atë që na deh dhe gazmon këtë çast, nesër do ta përkëdhelin të tjerët. Çdo grimë të ditës njerëzit marrin duke lënë copëza jete, diçka të pakthyeshme që vdes. Nuk ngurroj të përfshihem në lojën e jetës, të përzgjedh atë që ka tepruar për mua nga çorba e kohës.
Kur falimentoi sipërmarrja e veshmbathjeve u ktheva shtëpiake, si shumë të tjera. Përgjegjëse turni, ma kishin nevojën për favore nga më të ndryshmet, normën, shpërblimet, ndonjë lejë e të tjera si këto. Kapardisur në qendër të një turme jo të vogël femrash, u mësova të më respektonin. Përkundesha e velur në prehërin e lumturisë së vërtetë si nanurisje ëndrrash. Vezullimi i asaj kohe të perënduar më deh edhe sot.
Tani më kanë kthyer krahët të gjithë, endem e përbuzur në qerthullin e ujshëm të ditës. Jeta më duket e trishtë pa kuptim, qëndismë e vjetër zbërdhylur nga koha, hedhur në një qoshe të humbur. Qëndrimi natë e ditë në shtëpi është mallkim i tejskajtë.
Nga halli jam kthyer në shkesë për vajza në moshë apo gra të veja. Më vjen ndoresh, e prerë për këso punësh. Kam ngjizur martesa të mbara çiftesh të nëpërkëmbur e përbuzur. Megjithatë njerëzit shikojnë shtrembër sikur u ngjis kolerën. Kur nuk kanë nga mbajnë lëpihen, më bëjnë qejfin me lajka të pështira. Me burrat sillem si grua e moshuar që do të bëjë vetëm të mira. Vërtis fjalën rrotull për jetën që ik shpejt dhe njeriu mezi e kupton tepër vonë, kur nuk mund të ndryshojë asgjë nga e shkuara, derdhur e shpërdoruar pa kujdes. Me femrat e kam më lehtë, ua di pikat e dobëta, i ze ngushtë si lepurin në çark.
Në pamje të parë duket punë boshe, po s’është aspak ashtu. Të kënaqur nga martesa, shpërblejnë mirë herë burri herë gruaja. Llastohen, më mbushin me lëvdata për aftësitë apo virtytet. Krekosur në krye të tavolinës, mes të martuarve të vonë dhe të afërmve të pakët, jam e plotë, zonjë e vërtetë, si në  kohët e arta. Aty shpaloset në këndëllje shpirti i munduar e shpërfillur gjatë. Kur përfundojnë keq më lëshohen si ndonjë shtrige që u ka hedhur hi syve. Mallkimet e liga i derdhin lumë. Bëj sikur nuk dëgjoj dhe grindja shuhet dalëngadalë.
Njerëzit janë vërtet të çuditshëm, vështirë t’i kuptosh tamam. Kënaqësinë e shprehin nëpër dhëmbë me zor, sa për të thënë, inatin hapur me egërsi. Gjithmonë kam besuar se jeta, dashuria, vdekja, ashtu si koha, rrjedhin vetë mospërfillëse ndaj njerëzve, halleve apo synimeve të tyre. Pavarësisht si i shohim ne, dëshirat e ndezura, planet e së ardhmes, aspiratat mbeten gjithnjë shfaqje jashtë nesh. Herët a vonë na përfshijnë në vorbullën e tyre në trajta të papritura nga më të çuditshmet, shpesh të pabesueshme. Unë vetëm ndez fitilin, nis dhe përshpejtoj procesin.
Nuk është hera e parë që sodis Anidën kur del nga shtëpia, merr rrugën e detit. Sapo erret, vajza me sy të kaltër e Sofisë zhduket tërë delikatesë nga shëtitorja e gjerë e qytetit. E imët, me flokët lidhur prapa, mesin e këputur dhe këmbët e mrekullueshme, lëviz me nxit, sikur vonohet për diku dhe shpejton të arrijë në kohë. Çapiti edhe sot me kujdes nga porta e madhe, shikoi e përngritur andej - këtej, pastaj fluturoi drejt bulevardit të përmbytur nga ndriçimi dhe rrëmuja e njerëzve. Domosdo shkon te i dashuri që e pret buzë detit, në ndonjë qoshe tinëzare ku nuk mund t’i shohë njerëzia. Po mua s’ma hedh dot. Përfytyroj skena dashurie, prekje të turpshme dhe ndizem e tëra, sikur më shpon diçka. Kujtimet përsillen të xhindosura, ndërkryer nga xhindosja e mëkatit të uritur në përgjumjen e gjatë.
Ku vete vajza bishtdredhur e Avni Dolistit natë për natë?
E ndoqa pa rënë në sy, u kalova pranë indiferente dhe pashë me sytë e mi gjithçka. Tulatur mes degëve të pishave, pandehnin se qenë të padukshëm. Zulova strofkën e fshehtë midis pishave te varri i Teodorës. Të tjerët nuk para guxojnë të afrohen nga droja e barujkut dhe fantazmave që përcjellin trishtim si mesazhet e frikshme të vdekjes. Vend i mënjanuar, mbuluar nga degët e palosura të pishave shekullore, s’ka si bëhet më mirë, po të mos ishte pezmi vjetarak i barujkut. Dashuria u ka errur sytë, nuk duan t’ia dinë as për fjalët e botës, as për besëtytni e mallkime.
Anidka me sytë e mëdhenj, qerpikët e gjatë si hala pishe, paska të dashur. Jo ndonjë djalë dosido po Eordein serioz, tërheqës, figurë e njohur e qytetit, i respektuar prej të gjithëve. Na qenka thëngjill i mbuluar ky drejtori hijerëndë, ia dredh pa gjë të keqe gruas me çupën e hijshme të Sofisë. Kisha dëgjuar më parë disa herë, po më dukeshin të pabesueshme. Kur e pashë vetë si putheshin të babëzitur, shtrëngoheshin paturp e druajtje te strofka fshehur anës detit, u tërbova sikur më kishin punuar ndonjë rreng mua.
- Vangje, nga shkon kjo çupë përnatë, e ke vënë re?
- Kushedi si e ka punën, vajzë e pamartuar, mund të ketë ndonjë të dashur, - ma priti mospërfillëse nga dritarja përballë ballkonit tim Vangjelia, komshia çalamane.
- E di kush? Drejtori, i shoqi Helenës, asaj ekonomistes elegante që ec plot sqimë rrugës. Ka edhe një vajzë, po na lënka kokën pas Anidës.
- Vërtet thua? Nga e di ti Lejla?
- E pikasa në pyllin e pishave te varri i Teodorës së shkretë. Ledhatonin me ëndje njëri - tjetrin, fërkoheshin siç nuk më kanë zënë sytë as nëpër filma, - ia ktheva e bindur, tërë mllef.
- Te varri Teodorës the? Nuk paskan frikë? Si u bënë këta njerëz kështu? Burrë i martuar, goxha zotëri, me grua të sjellë fisnike, familje serioze, harbon me një çupëlinë? Ç’po na shohin sytë! U prish bota, më parë nuk ndodhnin cene kaq të turpshme. - Vangjelia e çmeritur ktheu kokën nga kisha, bëri kryqin.
I thashë Bures, Hembës e disa të tjerave që e dëgjojnë fjalën time, më besojnë. Edhe ato nuk lënë gjë pa më thënë, kur vjen sëra. Bisedat tona zenë fill pa të keq, diçka pa rëndësi për të kaluar kohën. Secila prej nesh dëshiron të verë në vend prishjen e rregullit, turpet apo padrejtësitë e njerëzve. Nuk duam t’i bëjmë keq askujt. A mund të fshihen qorrollisjet e Anidës me ata prindër të mirë e të ndershëm? Pak djem ka, të harbojë me burrin e tjetrës?
Tani e di tërë lagja marrëzinë e shëmtuar të çupës së Avniut.
Parmbrëmë m’u shfaqën në ëndërr tri pishat e Teodorës; zonja elegante veshur me rroba të gjelbëra, tërë thekë si të kurbatkave. Çuçurisnin pa pushuar me njëra - tjetrën, përkuleshin e qeshnin me të madhe. Era sillej rrotull tyre, fishkëllente si e marrë, thërriste emrin e Anidës. Kur u zgjova, jashtë frynte erë e tërbuar, që përcillte zhaurimën e detit në dhomën time.
- As pishat nuk e mbajtkan dot të fshehtën, - u çudita nga ai vegim.
Një ditë e pashë tek ecte kokëvarur, e hutuar. Meskëputura delikate me sytë e shkruar nuk e kishte atë ecjen e zakontë të shpejtë si flutur. Më erdhi keq, kushedi ç’i punon. Të gjithë burrat një turi kanë. Në sytë e botës duken të kulturuar, me sjellje delikate plot hir. Kur nuk i sheh njeri, në intimitet bëhen të vrazhdë me teka të llojllojshme, ta sjellin në majë të hundës. Racë më të ulët nuk ka sajuar Zoti përmbi tokë.
Ndoshta ka mbetur shtatzënë e gjora! E kanë marrë vesh i ati dhe e ëma ç’u kurdis e bija prapa krahëve? Çudi këto vajzat e sotme, duan t’i shijojnë të gjitha përnjëherë pa pyetur për pasojat e hidhura. Nxitojnë sikur nuk e kanë jetën përpara. Si bien brenda me këmbët e tyre, s’dinë nga të mbajnë, tremben e përkeqen nga e liga, kuptohen që atje tej.
Nuk kam ç’të bëj. Ka rënë qorrazi në çarkun e burrit të botës me grua e fëmijë. Të qe ndryshe e rregulloja punën, i bashkoja si shumë të tjerë. Shikon e frikësuar si ngjalë, zënë në grep. Zhveshur nga nazet ledhatare, pa atë tualetin e zakontë me shije, duket si pulë e lagur, praguar ligsht. Kushedi ç’kujton e ngrata, është gati të ma hapë zemrën. Nuk i jap asnjë mundësi. Do ta bëj sterrë atë folenë buzë detit, më zi se bari i ujkut dhe fantazma e Teodorës. Pastaj le të harbojë moteleve drejtori hijerëndë ta shohin të gjithë, t’i dalë boja.
Së fundi vendosa, i thashë Sofisë.
Nuk besoi, shikoi shtrembër, më kërcënoi të mos i mbaj nëpër gojë të bijën. Deshi ta mbajë veten po nuk mundi, pataksi, u bë dyllë e verdhë, gati sa nuk qau.
- Bjeri pas çupës kur të dalë nga shtëpia, do ta shikosh vetë. Tërë qyteti zien. Unë u dua të mirën, - i thashë shpejt e shpejt dhe ika në punën time.

4 - U thinjën lotët
    Eordei & Anida
Ngjarja e shformuar në trajta të përçudnuara zvarritej nëpër sofate portash, supermarkete, kafene, prishte drejtpeshimin e jetës. Pëshpëritjet, currila të holla levarashe lëngu transparent, lëpinin indet delikate si pjavica, gërvishtnin lëkurën e qytetit, shpleksnin netët e përgjumura. Lejla, Hemba, Burja, gratë e tjera të lagjes së dendur mbushnin përditë hejbet me fjalë të liga, hamendje nga më të çuditshmet, të pabesueshme. I zbraznin sa herë binte rasti nëpër lloj - lloj vendesh. Njerëzia shihnin ligsht në përmasa të zmadhuara si një sakrilegj dashurinë zënë mat në pafajësinë e tejdukshme të tymtë, përgojonin hapur lidhjen e turpshme të vajzës lerashe me drejtorin autoritar. Lagja e kadifenjtë, shtëpitë, rrugët, sheshet, tërë qyteti bregdetar qe tronditur në themelet e sjelljes së kahershme.
Po përtej botës magjike të dashurisë, nuk ekzistonte asgjë e lëndët, veç një bote eterike, e zbrazët nga muzgjet e përgjumur, ku çelnin gonxhet vrastare të imagjinatës, pa praninë e tyre. Lule tinëzare në trajtë gjembash hidhërakë azdiseshin në pllajën e gërmicur të fjalëve. Ndiesitë shumëfishoheshin, gjykimet thërmoheshin, mijëra ëndrra të natës plagoseshin për vdekje. Lidhja e tyre, lojë e këndellur, nuk mbaronte kurrë, me fitore dhe disfata të ndërsjella. Amoraliteti deri në perversitet, pamundësia e një zgjidhjeje të pranueshme, plagë e hapur, që lëndohej pareshtur prej ngacmuesish të panumërt.
Ende nuk qe errësuar. Horizonti ngjyer në vishnje varej anës detit si perde e kadifenjtë. Shuhej në lëngatë dita e mekur. Konturet e petkut të pishave në formë trekëndëshi ndanin strehëzën nga vdekja e asaj dite. Era e lehtë nanuriste papushuar gjethet e pishave, që luanin simfoninë magjike të natyrës përhumbur në virgjërinë e përjetshme.
- Ç’është gjithë kjo zymti, - u shqetësua Eordei, - qenka tretur malli i kësaj dite?
Anida e vështroi në dritën e syve me dhimbje të thellë, tejet të mundimshme. Dashuria e tyre qe kthyer në një simbiozë përthithëse, gjendje gati mistike e turbullt si vegimet.
- Nuk mundet kështu, duhet një zgjidhje, cilado qoftë, - u përgjigj e ligur, e munduar, me qerpikët e lagur si shtrate rrëkezash të druajtura.
Sytë e mavijosur rrëfenin më shumë nga sa përpiqej të shprehte me copëza fjalësh gjysmake dhe logjikën e përçartur.
- Vendose ti, - u përgjigj zemërdridhur me indiferencë të shtirë Eordei.
- Përse nuk e ndan? Me the se ke bërë gabim fatal, se jeta t’u sterrua nga ajo martesë e mallkuar. Dashurinë e ëndërruar e gjete vetëm në gjirin tim. Fjalë, vetëm fjalë.
- Era, mos vallë është fajtore për marrëzinë tonë? E përfytyron si do të rritet jetime, pa dashurinë dhe përkujdesjen atërore? Helena nuk ka asnjë faj, e kam mashtruar, gënjyer, i nxiva jetën.
- Nuk të dhimbsem unë? Fillikat pa fëmijë, pa jetë normale si gjithë shoqet e mia. S’mund të duroj lotët e nënës, pëshpëritjet e botës që më zgjojnë nga gjumi e më torturojnë pafund.
Nëpër qerpikët e gjatë lotët rrëshqisnin si ujvara të kristalta. Eordei vështroi më dashuri të thellë qenien e çmuar përballë tij. I fali shpirtin, ëndrrat e jetës, gjithçka të shtrenjtë njerëzore. Sigurisht kishte të drejtë. Fajtorë të pandreqshëm, nuk mund të përligjnin asnjë detaj të lidhjes së kobshme.
- Jam prapë shtatzënë, kaluan dy javë, - u zbraz së fundi. Këtë fëmijë nuk e abortoj le të bëhet kiameti.
Rasti i pestë ngelur në prehërin e mëkatit vrastar. Abortin e fundit mjeku u tha prerazi:
- Po ta heqim, gruaja juaj ka vetëm pesë përqind mundësi shtatzanie. Jeni të sigurt se doni ta bëni?
- Kemi dy fëmijë, - qe përgjigjur Eordei.
Mjekut i thanë atëhere se ishin burrë e grua në vështirësi ekonomike, nuk mund të rrisnin një fëmijë  tjetër. Ai e mbajti të fshehtë kumtin e hidhur pelin të mjekut, po ndiente përgjegjësi gërryese, më tepër se vrastare, përtej çfarëdo krimi. Mrekullisht ngeli sërish shtatzënë. Ç’të jepte më shumë ajo vajzë fatkeqe? A mund të përfytyrohej sakrificë përtej kësaj çmendurie?
Zgjati duart e mbështolli në gji, i nuhati leshrat, u deh nga puhiza e jargavantë e pangjashme me asnjë aromë tjetër. Ajo vendosi kokën butësisht në kraharorin e tij, e lehtësuar u shkreh në vaj. Qante heshtur, dridhej në gjendje ngërçi, teksa e shtrëngonte me tërë forcën e përmalluar, e sfilitur. 
- Lot dhe dashuri, - psherëtiu Eordei, - si vallë nuk shterën asnjëherë nëpër qindra takime fshehtarake?
            Gjithnjë bënin seks të natyrshëm. Të dy nuk donin të përdornin asnjë mjet, u dukej se kështu do të përbaltnin dashurinë, do ta bënin tinëzare. Pas abortit të fundit Dei pandehte se nuk do të ndodhte më, lëshohej në kënaqësitë e pafundme pa asnjë frikë apo mëdyshje. Shtatzania rishtare ra si bombë, e pezmatoi, e shtyu të meditonte thellë.
Për herë të parë vramendi se kjo ngjizje nuk duhej të zhbëhej. Shpirti i lodhur nuk rezistoi, u mbështet rrëzë pishës së madhe, vuri duart në kokë, shpërbloi gjendjen e rëndë shpresëpakët ku e gremisi fati i mbrapshtë. Anida nuk u shkëput, ndoqi ngjitur pas tij lëvizjet e ngadalta të dëshpëruara. Iu mblodh në gjoks një lëmsh ngashërimi që i bllokoi frymëmarrjen dhe u ndeh përmbi lëndinën e blertë. Dei i tronditur e përkundi disa herë, e goditi lehtas faqeve, mbushi grushtet me ujë të kripur deti, i lagu fytyrën, faqet gjer thellë gjinjtë e trëndafiltë. Erdhi në vete ngadalë me vështrim kthyer nga qielli. Një buzëqeshje e lehtë i ndriçoi fytyrën e zbehur, i çeli sytë e qielltë me dritë të vagëlluar lozonjare.
Anida pikasi tendosjen, ligështinë, u bind sërish në sprovën e radhës. Ai u prek, e përjetoi i trazuar plot dhimbje ngjizjen e fëmijës së tyre. Eordei e donte përtej gjithçkaje, çfarë kërkonte më shumë prej atij shpirti të munduar?
- Qetësohu, fundja e abortojmë si të tjerët, - i pëshpëriti me dashuri, kthjelluar e ripërtërirë aty për aty.
Femrat dinë të falin më shumë se meshkujt, dinë të qajnë e të qeshin për të njëjtën arsye, mund të ngrejnë mbi gërmadhat e dëshpërimit shkëndijëza lumturie. Nuk e mendonte humbjen, shterpësinë tmerruese pas abortit të pritshëm. Iu dhimbs më shumë Eordei i pezmatuar se pasoja fatale e ndërhyrjes perverse, krimit të përbindshëm. Nuk do të linte pasardhës as të përkëdhelte  krijesën e ëndërruar prej kohësh. Po nuk u kishte shterur dashuria dhe ky qe ngushëllim i madh. Ajo përndiente instiktivisht sentencën e gjithkahershme të njerëzimit.
 “ Gëzo jetën, bëhu e këndshme, dashuro sot se nesër mund të jetë vonë ”.
Pas këtyre shfrimeve, nga shpirti i ligur vrundulloi lëngu i magjisë si përherë. Fjalët të turpëruara hynë në grevë heshtjeje. Realiteti po shpërbëhej sikur kondensohej në asgjë, trupat u kthyen në trajtë të pamishtë, një lloj magme misterioze. Dashuria e tyre e thellë, qe tepër e vështirë, e jashtëkohshme. Ishin gati të falnin gjithçka deri në lakuriqësi si peshqit në det që heqin luspat e argjendta, ndoshta lëmoshë për lypësit e dregosur.
Si t’ia hiqnin guackën e lashtë dhe ta kryqëzonin kohën e ujshme?

5 - Engjëjt virgjërojnë muzgun
     Sofia
            Njerëzit shikonin me keqardhje, pëshpërisnin prapa krahëve, ndërprisnin bisedat kur afrohesha sikur më kish ngjarë ndonjë hata. Nuk e kuptoja arsyen, bluaja me vete lloj - lloj pandehmash. Domosdo më shkonte mendja te Anida. Kapërceu njëzeteshtatë vite, mbeti pa martuar. Sonja, më e vogël se e motra, shkoi në fatin e vet, u bë me fëmijë, ndërsa kjo nanuris ëndrra të pamundura, sikur jeton në tjetër botë. Mendonim se nuk ishte e zonja ta gjente vetë, po përse largonte kërkesa të pëlqyeshme që s’kishin të sharë?
Së fundi, dyzimi i ethshëm u fashit, doli e vërteta e hidhur, lakuriq. Vajza e përkëdhelur me të gjitha të mirat shkon me një burrë të martuar, sikur të kenë avulluar djemtë e rinj. E paskan marrë vesh të gjithë. Lejla llafazane s’pushon kurrë si gjinkallë, po ma tha copë pa iu dridhur qerpiku.
Nuk dua t’i shoh bojën, e përshëndeta kalimthi sa për të thënë, kur ajo më ndaloi.
- Sofi, qëndro pak, kam një fjalë.
- Urdhëro Lejla.
 Këmbët s’i urdhëroja dot, rruga u nxi, më mbuluan djersët.
- Kam ngurruar gjatë, më vinte zor. I zoti i punës e merr vesh i fundit. Anida të shkon me një burrë të martuar. Lajmi ka marrë dhenë, të gjithë u përflasin.
- Shiko punët e tua, me kë e ngatërron vajzën time ti? - iu hakërreva nepërkës gjuhëgjatë, që nuk le njeri pa gojosur.
Bëri sikur nuk dëgjoi.
- Ndiqe mbrëmjeve kur del nga shtëpia, shikoje vetë. Takohen te varri i Teodorës, mes pishave të barujkut. Zere se nuk të kam thënë asgjë unë. - U largua duke tundur vithet, krenare sikur më dha sihariq.
Mbeta pa gojë, të më kishte goditur apo vrarë më lehtë do të qe. Qindra mallkime ronitëse gulçuan rrëmujshëm. Ishte sikur befas mbërrin mbi ata shkëmbinjtë në breg të detit ku bluja e thellë përzier me dritën e diellit të lëbyrin sytë, të marrin mendjen, ndërsa ti nuk di ç’farë të bësh dhe picëron qepallat për t’i ndaluar. Zemra po më çahej nga e keqja, nuk kisha menduar ndonjëherë të më punonte ime bijë këtë hata. Të ardhtë nga mos e pandehësh. Hyra brenda e dërrmuar, thirra çupën dhe iu shkreha.
- Më në fund e nxori kokën ngurrimi yt i gjatë. Nuk do të martohesh se na azdisesh me burrin e tjetrës? Po ç’kujton ti moj e pacipë? A kapërdihet ky turp? Folë se po më lot mendja!
- Nuk është e vërtetë, mos dëgjo llomotitjet e botës. Eordein e kam vetëm të njohur, asgjë më shumë, - u përgjigj qetësisht mospërfillëse.
- Kush të tha ty? - m’u kthye me inat.
- Lejla. Të kishte parë vetë.
- Lejla të ngjit bisht kur s’ke, ti e di shumë mirë, - u përkeq e vrenjtur, e fyer dhe shkoi të mbaronte punën e saj.
Mbeta e ngurosur, zaptuar nga vramendje të zymta torturuese. Përgjigja e Anidës më qetësoi disi. Ndoshta nuk është e vërtetë. Lejla llafazane nuk le vrimë pa futur hundën. Mirëpo atë vendin e frikshëm të barujkut nga e nxori? Jo, nuk është kaq e thjeshtë puna. Anida del çdo mbrëmje me Marsin, herë vete kjo, herë e thërret tjetra, shëtisin si gjithë vajzat e qytetit. Më thotë mua s’kam gjë, po ku ta dish përdor shoqen të na hedhë hi syve, na turpëron prapa krahëve. Vendosa ta zbuloj. Trembur nga kanosja ime, nja dy ditë nuk u ndie, kurse të tretën më tha si përherë e shpenguar.
- Dola unë, më kërkon Marsi.
- Mirë, vetëm mos u vono. - Nuk e bëra veten, po sa doli iu ngjita pas.
Kapërceu rrugicën me nxit, eci si mbi gjemba gjersa doli në bulevard, pastaj rrëshqiti me vrap përdrejt pyllit të pishave. Nuk e pashë gjëkundi Marsin.
            - O zot! - fërgëllova e trullosur, - po dalin fjalët e Lejlës.
Takova Hembën, këmbyem përshëndetjen e mbrëmjes, pastaj shkova te tri pishat e nëmura. Nuk pata shkelur prej shumë kohe në atë vend të mallkuar. Thuhej se Teodora e ngratë dilte lugat mbrëmjeve u binte me gurë kalimtarëve të rrallë. Në pyllin me pisha, vetëm heshtje e kobshme, mbi lëndinë ndehej qetësi e vagëlluar, e vdekur. Dukej si një oaz rrëzë detit, ndarë me thikë prej zhurmës së rrëmujshme dhe ndriçimit gllabërues të qytetit. Zërat e zvargur të rrugës vinin si nga tjetër botë, krejt e ndryshme prej asaj copë toke mbrojtur me xhelozi nga rojtarë misteriozë të pagjumë.
Pamja mëkatare përmes degëve të pishës së madhe, më turbulloi, shtanga e habitur. Të brendshmet si guacka bosh koloviteshin degëve, ndërsa ata rrufisnin të ndërkryer muzgun e hirtë buzë detit. Nëpër mjegullirën e mbrëmjes m’u duk se dëgjova zgërdhimën lemeritëse të Teodorës. Kuiste si shpirt i keq. Ata, të përqafuar, vetëm shikonin njëri - tjetrin në një agoni lumturie. Barin e ujkut, vegimin e Teodorës, pa frikë i shndërronin në lojë nazike të dashuruarish.
U afrova e xhindosur të bëja hatanë, po zëri më iku, nuk dija ç’të thosha. Më vunë re, nuk lëvizën vendit, as u larguan nga përqafimi. Kokulur, rënë në grackë siç nuk e pandehnin, pritën të drurëzuar si trungjet memece të pishave.
- Ç’bëni kështu, nuk u vjen turp? - thirra me zërin e ngjirur, të mbytur.
- Gënjeshtare e pacipë, më baltose mua, nënën tënde që mburresha me ty, shkele mbi tët atë. Si mund ta durojmë këtë turp! - iu lëshova Anidës.
Ajo qante pa zë e mjeruar, terur nga e liga. Lotët nëpër qerpikët e gjatë kullonin si rrëkeza të imta, vragëzonin tatëpjetë faqeve, aq sa m’u dhimbs. Për shumë kohë s’më hiqej nga mendja fytyra tërë pezm, po si një çudi e pakuptuar thellësisht e lumtur në mëkatin e saj.
Pastaj iu ktheva atij.
- Nuk të vjen zor nga vetja? Shkel mbi nderin e një çupe të pambrojtur? Gruan, fëmijën i mendon, apo ke vendosur t’i braktisësh në mëshirën e fatit. Gjynah nga perëndia, po bën krim të shëmtuar.
- Zonja Sofi, ke të drejtë, po e dua shumë vajzën tënde. Ndoshta vetë Zoti më ka dënuar të vuaj nga flaka e zjarrit që nuk shuhet asnjëherë.
Desha të bërtisja në kupë të qiellit, të dëgjonte tërë bota hatanë e shtëpisë sonë, ta merrte vesh tërë qyteti se ç’mostër ishte ky drejtor, po e ngurtësuar prej pamjes çuditërisht të pafajshme m’u pre vrulli i parë, s’thashë dot asgjë. Vështirë ta pranoja, e pabesueshme. Ata nuk kurvëronin, të pafajshëm e donin njëri - tjetrin, qenë gati për çdo sakrificë, ndaj fjalët shterën. U largova e turpëruar si fajtore.
 I përgjova pabesisht, i zura mat në atë gjendje deliri të pazakontë.
Muzgu thinjash i tronditur e i ndotur vështronte kërcënues, herë mua, herë ata.

6 - Endrra kryqëzon kohën
                    Eordei & Helena
            Dyzimi i shfrenuar, marramendës u kthye në klithmë. Gremisi honet e kujtesës, çorri drojën e gjatë, treti makthin përvëlues. Përmbytur nga mendime të larme dhe ndjesi torturuese, hyra në shtëpi sikur shkelja mbi gjemba. Thua të ishte hera e fundit?
Bota dukej ndryshe, e hirtë, e luhatshme si kurrë më parë. Zemra gufonte e plaguar sikur do të dilte nga gjoksi, po nuk mund të kthehesha mbrapsht.
- Hej Zot! - u luta, - ndoshta vajza s’është në shtëpi.
Nuk do të mundja në sy të Erës së pafajshme. Vetëm pesë vjeç, vështrimi i saj më shkurajonte si përherë pa guxuar të ndërmerrja hapin final të pakthim, vendosur prej një muaji. Sa herë përgatitesha t’i thosha Helenës, Era më dilte përpara dhe unë e shtyja për një ditë tjetër. Mpiksja e mallit arnonte kohën me copëza ëndrrash.
Nuk ishte në shtëpi. I vendosur nisa bisedën e vështirë, të pashmangshme.
- Helenë, kam diçka me rëndësi për të thënë, a mund të bisedojmë qetësisht?
- Ne gjithnjë qetë kemi biseduar, pse ma thua këtë?
E pashë si ndërroi ngjyrën e fytyrës. Priste me ankth të skajshëm e gurëzuar si statujë. Nuk e shikova dot në sy. Duart e bashkëjetesës së gjatë trazonin guximin e vagullt, përjetime gurgulluese grumbulloheshin e buçisnin të nakatosura. Helena fisnike, e duruar me shpirt të madh qe modeli i gruas së vërtetë. Fajtor nga koka në këmbë e kisha shkelur pabesisht, e mashtroja prej një kohe të gjatë. Shenjtore e duruar, ajo nuk deshi të shfaqej asnjëherë.
Pështjellim ëndrrash të lagura, marrëdhënie mishtore, jetë e ndarë së bashku ndër vite rrudhën dhe plagosën kujtesën. Vështroja hijen e saj të përkulur tek zbriti ngadalë në faqen e murit përballë. Goditja e mpaku përnjëherë, po nuk zbehu krenarinë e njohur. Nuk gjeja asnjë arsye përçmimi sado të vogël në sjelljen e saj bashkëshortore. Ajo qe engjëll i përsosur, unë djall i zi katran, një i çmendur që bëja krim.
- Helenë, dua një vajzë, - u zbraza së fundi me sy përdhe nga turpi, emocioni, sakrilegji i pashembullt ndaj gruas që më fali gjithçka mundej tërë jetën e saj.
Prisja shpërthim të natyrshëm indinjate, sharje, mallkime gjer në histeri, po mrekullisht nuk ndodhi asnjë prej tyre.
- E di, - më tha ngadalë me butësi. - Kam dëgjuar prej kohësh për Anidën. Një grua e përdalë ma ka thënë, ndonëse nuk e besova plotësisht.  Do të kalojë. Në moshën tënde burrat bëjnë aventura nga më të çuditshmet. Mos e mundo veten, je me mend në kokë, unë të njoh, të kuptoj fare mirë. Duhet ta dish që të dua si përherë, si ditën që u njohëm kur më the me shpejtësi, pa u menduar gjatë:
             “ Të dua Helenë. Është dashuri me shikim të parë. Gjithnjë dashuria e madhe, e vërtetë shfaqet me shikim të parë. ”
Unë u skuqa e marrosur në heshtje pas teje, e lumtur sa nuk mund të flisja. Të kujtohet?
Oh, e padurueshme, përtej mundësive të shpirtit tallazitur. Fliste me logjikë të pastër të pakundërshtueshme, zonjë e vërtetë, ndërsa unë mjeran i sfilitur, qenie e parëndësishme. Më shtypte me këmbët elegante, më dërrmonte me shpirtin llagar që vetëm një grua si Helena mund të zotëronte. Ndieja fare qartë fërgëllimën e brishtë të kurmit të saj, fshehur pas vetëpërmbajtjes. Nuk e kuptova dot asnjëherë qetësinë e frikshme, qëndrimin e palëkundur në atë çast të plumbtë. Maskë e kurdisur gjatë apo kundërshti e skajshme e natyrës së thyeshme?
E mblodha veten, i thashë më të pazakontën, që me siguri nuk e priste prej meje.
- Anida ka mbetur shtatzënë për të pestën herë. Në se aborton nuk mund të lindë më fëmijë. Unë jam fajtor për gjithçka. Më shumë se kaq e dua përtej arsyes, siç nuk kam mundur kurrë të të dua ty, megjithëse të respektoj pafund, të detyrohem skajërisht.
Nuk foli. E murrëtyer në krejt fyryrën e hijshme, tendosur përtej çdo shëmbëllese zuri të qante në heshtje. Nuk mendonte se puna mund të arrinte deri në këtë pikë të pakthyeshme.
E zbraza gjer në fund kupën e helmit, pa i dhënë mundësi kundërshti.
- Nuk është lidhje sa për të shkuar radhën, nuk është kurvëri, siç kujton ti apo ato që të kanë thënë. Unë e dua Anidën. Martesa jonë ishte gabimi im. Ti nuk ke asnjë faj, unë jam përbindësh i vërtetë, - fola me shpejtësi frikuar se mund të më kthehej mendja dhe gjithçka do të fillonte nga e para.
- Të dua, nuk mund të futet tjetër në jetën time, të kam patur përherë shembëlltyrën e burrit ideal. Për këtë isha e lumtur. Kur dëgjova për lidhjen tënde kujtova se qe aventurë që do të kalonte shpejt. Po më zhgënjen, po më fut në varr të gjallë. Erën, jetime me të atin gjallë, e ke menduar ndonjëherë?
- Ti je perëndi Helenë. Sigurisht meritoje fat më të mirë. Unë dola përpara, të mora në qafë. Të kam mashtruar, jam munduar të bind veten se të dua, se je e përsosur dhe isha me fat që u bëre gruaja ime. Kam zhgënjyer veten, po sidomos ty. Më mirë vdes se të vazhdoj lojën time të ndyrë, dyzimin që po më çmend. A do të më kuptosh vallë? Është më mirë për të dy edhe për Erën tonë.
Më vështroi me përçmim e keqardhje. Kurrë nuk e harroj atë shikim më tepër se mizor. Doja të bërtiste, të thoshte se isha horr i pafytyrë, maskara i mjerë që meritoja mallkimet e dheut, zvarranik i përbuzur, po ajo nuk nxori asgjë të tillë.
- Largohu, - tha, - s’po të njoh më, nuk je Eordei që kam dashur e adhuruar, nuk je burri im me të cilin krenohesha. Je krimb i neveritshëm, më lodh sytë. Uroj që tjetra të mos ketë fatin tim.
Fytyra e saj shkau në errësirën e murit përballë. Ktheu kokën nga ana tjetër, e zbehtë si kufomë. Nuk më shikoi, as qau. Helena ishte grua e jashtëzakonshme.
U largova kokulur, mjeran i dërmuar e ronitur. Për fat Era nuk erdhi, luante diku në oborrin e gjerë të shtëpisë. Më mbuluan lot të nxehtë e të rëndë me gravitet kozmik. Dridhesha i ngashëryer si kurrë më parë, as kur më patën vdekur prindërit. U arratisa si qen nga shtëpia. Lashë vajzën e dashur, gruan e mrekullueshme. Ika, vetëm ika i marrosur, dalldisur në ndjenjën fatkeqe të kobshme, ikanak në përhumbje të dhimbshme.
Shtëpia ime tani është bosh si humbella e gurit, rrëkëllyer në greminë.



Dreams cross Time

Author: Istref Haxhillari
Translator: Andi Kosta
Editor: Bujar Balliu
Reviser: Brikela Zeqollari
Jacket: Gentian Zeka&Neli Naço


Info-Author
E - mail: istrefhaxhillari@yahoo.com
               istrefhaxhillari@gmail.com
Tel: + 35583222075
          + 355692570522
Website: www.pogradec.info/istrefhaxhillari.htm

Literary gender: Novelette
Format: 13 X 20
Price: 400 lek (4 €)

Contents

   - Space crosses dreams…

1. - Repose of the frenzied soul
           Eordei
2 - The trap of the orphan sin
                     Anida
3 - Lassitude entices sorrows
                        Lejla
4 - Tears turned grey
                        Eordei & Anida
5 - The angels guard over the vestal dusk
                        Sophia
6 - The dream crosses time
                      Eordei & Helena




Space crosses dreams…

“Dreams cross time” is a poem outspoken by our mouth (or more accurately: the ink) of prose, but it is also the inverse, namely, it is outspoken by one of the richest and most surprising ranges of the Albanian Literature. Pogradec. It can also be read as a re-deciphering of the vortex and ways the dream (the opposite of the mundane, but not the eternal foreshadow altogether) cross certain parts of Time inside the human being making efforts to raise that being on heights, which are either avoided or averted by this being out of habit. Otherwise – and this is the uneasy vacillating – it is not a big enterprise for Time to cross dreams, to flatten them, to rip out their bright essence as if it was a molar, and to keep life subdued in the pen of mediocrity, where there are no heights but there is enough safety.
The deep changes the East underwent during the two felicitous decades were clearly reflected in the beings inhabiting these territories. Time took another direction, and it was the space which underwent the virtual drama, the space, which enlarged beyond the limits, beyond the beings’ dream for the opening and the freedom and it tested the system of signs itself. Its disintegration forced the (south) eastern space beings to make a new system up, to accept it and even to view it as the very one, despite the fact that it was false, comforting and serving just to ease suffering. This also gives birth to a complicated procession of spiritual, family, clannish or even national traumas. The changes were received with groans of cheer by those who are more clerks than writers. The traumas were treated so surprisingly fevered in the name of the global progress that man’s personal fate, the dolours which strengthen the soul, the walls demolished by use of head, etc, more or less as held forth by soc-realism, were left behind. A small group of authors, in which Istref Haxhillari* does also partake, they went on, while not making a fuss, to keep the anonymous man, the set aside member of the community, but who is born to reach a no matter how little different kind of destiny, within their own bone. But what chances are offered them by that kind of society where the signs are not yet in agreement with space?
“Dreams cross Time” recalls a lettered primnaeval myth, which branches out much even in the Albanian letters. Great, rare love qualified as ineffable, which was often born at first sight in boroughs where there can always be found a protected oasis, but not immune from gossips, the sick curiosity of those people who are not in love any more ever since, who  thrill under turbulent feelings prone to books, films, others’ narrations or who have never been in love… Great love as a way of escape, even as a momentary refuge from the routine, a recovering of self in quite perverse circumstances, etc. Since real literature includes all possible ranges while not touching the sign, it results that given that the great love is content with the nest, then the great love will not absent itself in big cities either.
How great, how unrepeatable is Anida and Eordei’s love (the shadowy protagonists full of names as passwords of the narration)? In many points it takes after the life lived in the coastal borough as if it were a rigid sister, thus: it aims the strongest, it wavers, it gets thirsty, it writhes in order to escape lassitude, it tramples upon regulations and canons, being attentive after all to a very normal dream: coexistence, two bodies – one soul, giving birth to children, growing older in peace. Therefore, dreams cross Time (that is to say, they are set free by and thanks to Time) and they are crossed by Space (they are tragically overcome by the community’s regulations). Since at the very start, this love affair is punished. Instead of the statue, in the nest where their love breathes, there is a tomb, out of which a female bogle comes up at times or the non- confessed female repentance; there are some cursed pines; there is a mob full of eyes and ears and feelings of regret and ill feelings and envy which gads about dimly and it seems as if it should by all means survive by ruining those in love, not mentioning the four unborn babies aborted by Anida right after starting an affair with Eordei… The fifth baby forces the latter one to innocently destroy -  nevertheless being guilty of  not being able to be or to turn into someone else – his wife Helen, who is presented to us as the incarnation of the ideal wife (read: monotonous based on the confidence that she will remain the same person), to abandon an orphan his five-year daughter Era, while her father is still alive, (in a way, metaphorically speaking, he abandons her at the mercy of the wind), and to leave almost gone mad away from a modus vivendi, heading towards his love to Anida, who is to be said about that she has got all the odds to turn into another Helen in the course of time. Eordei escapes the kind of life he used to live, that kind of life lived for the sake of the surrounding community, let’s say, to get immobilized into a gossiped life. He still remains vacillating and as much mean and a victim, guilty and innocent, offered to the Spirit and held captive by the dreams of unfinished youthfulness, lactating its longevity by changing the females who (at the beginning) he falls in love with wholly, full of dedication. Between the lines of the narration, there can be noticed the author’s raised credo itself, clearly expressed in the press:        

 “My life is very simple for everyone and terribly complicated for me. My composition is the flaw of the wavering soul throughout the years. Metaphorically speaking, the man resembles the oak, whose roots symbolize the past, the trunk – the present and the tender-shoots – the future. Among the three components, the invisible roots, time never fully recognized, is experienced beyond the real measurements, enlarged and disfigured, thus, their convex reflection. The invisible roots vitalize the present and examine the future; they fill the appearance and fancy, the truth and the images which my soul has germinate, since the early youth, full of the lymphatic juice. Memory itself, overburdened with all kinds of fictions, pinches and winds the incomprehensible mechanism of the subconscience, which surprisingly, makes me feel excited and disturbed”.
The rede has been purely, and charmingly written; heartiness overpassing the choky boundaries of the clichés, naturally.  “Dreams cross Time” attracts the reader due to a special power, not only thanks to the rich idiom and the artistry which holds the equilibrium  between the contradictions and the questions which are left without answers, but also because it haunts as a piece of a longer rede, which could absolutely be the other piece of life in another continent which resembles more and more a pile of wan islands separated from each-other, slumbering as regards the future, but quite a lot murderously vigilant in regard to the present and the past; islands which are held together by the souls’ escalating blindness, gossip, deaf-and–dumb harshness of the cramped minds and hearts. The end of the rede conveys a feeling of annihilation and futility which sweeps away every distinction between living in love and dying while lacking it.

* Born in Pogradec, the very city where he attended the Middle School, the talented writer Istref Haxhillari,  graduated in Physics in the University of Tirana in 1977 and after that he has worked as a teacher and as a headmaster, as an inspector, as the head and the responsible person for human resources at the Education Directorate. At present he is teaching in the Middle School in Pogradec. 
He has published stories, essays and journalism in the periodical press, a part of which were collected in April 2007 in a book entitled “Refraction”. The second part entitled “Germinate” is sent to press. In 2008 he is published the novel “Weigh of Time” while in 2009 he is published the prose volume “Wolf-grass”…

Dr. Ardian Kyçyku





































Dreams cross Time

1.         Repose of the frenzied soul
                      Eordei

            Darkness conquers the city, the seaside, the trees, and the entire earthly semblance slowly. Nascent pilgrimage of the Day dream throughout the night; there rings the crawling clock of secretly crossing the roads, where the dark night smiles at her white-eyed counterpart who is leaving. The veil of the night chews and swallows the last pieces of the day up, in a hurry. The lazy water, slowly echoing, murmurs unceasingly, perfuses and licks thirstily the sand burnt by the rays of the day. It leaves away powerless, it hops and it comes back again; it fails to reach where it has to, thus it turns back. It resembles the child, who tries to jump over the bank, but once reaching its edge, hesitant, he changes his mind and turns back to try the regular trial. The hazy memories within me prowl never resting like fog streams on the wrinkled water surface. Leaning at the foot of the huge pine tree, very close to the water, I stared at the constantly moving space filled with sparks of light through the twilight, out of which she is expected to come. 
            Anida leaves home ambling; frenzied, she crosses the road looking from the corner of the eye, and then she runs toward our pine tree hurriedly. In fact there are three pine trees in the pinery along the triangular sea, which contour a small area somewhat hidden from the road, stolen away from the eyes of the world.
The roots of the pines chew the grey juice of the earth and gaze at the leaves which rub and lick themselves shamelessly in the bronzed horizon of the end of the day. The chastity of the forest makes us feel at home in a small house or a four-wall room. We close the door and nobody enters our carrel, the sweet furtiveness where we live every moment, every day. Darkness coronates the exhausting dream and couples us longing.    
            The splendour of our meetings does not turn pale despite the calamity of the place, where nobody approaches because of the frightening shadow of the wolf-grass and Theodora’s phantom like the eternal tidings of death in the sinkhole of Hell. Deep through the grey time, the pretty bride just a newcomer in the city, went mad because of the wolf-grass howl; she kept on living in search of the child who screaked that fatal night and died disfigured.
            Since then people are afraid of coming closer to the place where there blooms the mulatto plant and nature fights blissfully - untouched, a virgin, and marvellous.
            The frenzied soul germinates; it tempts me to pour out my heart and to tell the forest my secrets. All my life centres around her, the gravity centre of our universe. Time stops and I feel completely full, lacking nothing, therefore I want that that ethereal, unrepeatable meeting never ends. I hardly breathe when she is not close by me. I forget my house, my family duties, I forget my many tasks and I live in another world, in another planet. Could this be Paradise?
            - Nobody saw me - she said feeling childishly happy, and then leaning on the tiptoes, she hugged me.
            A caressing drunk with the wave of longing, she shuddered as if she was cold, although it is the middle of summer and it is uncomfortably hot. Tender, her breasts-frenzied, her hair in flames, she convoluted around me longing aflutter. She draws me to the cheer of the grapes tender shoots creeping around the stately oaks, unshaken in the wind. As if she were a child, she only stares with her beautiful eyes which resemble to the two pieces of the sky of that August without a single cloud. The eyelashes like new pine-needles under the April snow hide the eyes: migrating birds afraid of frost.
She is wearing the purple blouse in blue and white stripes, which I like so much. The breast line - a platinum necklace on the mossy neck, ruffles lightly, displaying on the blue nebula, the charm they hide. The twisted lacing ruffles over the summer blouse and it hardly restrains the rampancy of breasts. May be she has taken the brassiere off or may be she has put the ones in the form of the fishing net on, but I am not in a hurry to uncover them; I want the thrilling flickering of the suffering soul to last a bit more. She knows my weakness, hence she snuggles, tumbled in the trap of my arms. Overflowing, I discern the heart beatings, the mild blood purl through the veins; in the dark I examine every detail well-known to me. My watery fingers touch the abyss-like relieves of the lilac spicy torso, while the gentle night turns aside, it closes its eyes and smiles mockingly. I put my right arm around her neck until I gently touch the breast, the most lustful fancy, magically woven on a woman’s body. The top is upward and through the gossamer blouse, my hand penetrates everything. She laughs thrilled, full of desire, which is secretly inflamed through her enticing eyes.
- I am wearing the fishnet ones - she said, but momently she cried painfully, since my hand had unconsciously pressed the fragile teat.
She stopped speaking for a while, being frightened by the cry which echoed for a long time in the dark. I do not want any words to be said while I hold her in my arms, since they unfasten this nebulous wonder, the hanging picture between image and appearance. Despite the way they are said, the words do not have the power to carry the incomprehensible, heavenly exhilaration which completely enwraps us in our green island. We have been in love since a year now, as they say, but deep under the sub conscience, I have the impression that I have loved her since very early, when we had not seen each-other yet and I did not know that somewhere there lived the creature I was waiting for since a long time, just as I was waiting for this magical moment.
            In every union I see into new details of the body, the behaviour and radiant particular, which did not drain in hundreds of meetings. It always seems to us that there is only a first time for us, never a second, a third one. The saturation point never climaxes; continually, there remains something empty just like on a table where there is not enough food for all.
            As I have tenderly enwrapped her, being fragile as a baby, I hold her head over my chest since I fear she might dissolve. The same care is displayed by the artists in the circus when touching the choosy glass goblets to keep the balance some metres high above ground surface.
            Superfine, easily to be broken and much tender, she has become part of my being; her hands, her breast or her gills. I would be a lame-duck without her, as if I missed an eye or an arm, and I deeply feel the imagined disablement, often in a bodily form.
             Sometime, being drowsy, I was on a wheel chair. I could not push it, wherefore people were looking at me sadly, compassionately, whispering to each-other:
            - The poor thing! He is so young and handsome!
She reads my mind, surprisingly never being mistaken, as though the feeling is a special sense and it absorbs the whole marrow of my sub conscience, which can not be seen into by the eyes or sagacity!              
            - You haven’t slept well; you have dreamt a bad dream.
            - How do you know that? Are you a fortune-teller?
            - Yes, I am a fortune-teller. You can’t hide anything from me because guzzle all.
I am reminded of the fortune-tellers in fairy tales, who read your future on the huge palm of heaven filled with heady fragrances of the flowers and fabulous bird flights. I told her my dream the way I had experienced it, fearing that had I shared it incomplete, she would perceive it by the unusual darkening sense.
            She started thinking. After a while, feeling sore, she uncoupled me. Vaporously looking through the darkness, frenzied, she said to me:
            - If you ever forsake me, I will kill you with my own bare hands.
            - Are you that brave? You can’t even trample down a fly.
            - I can’t trample down a fly, but I can surely kill you.
            Her courage frightened me; I felt she could really do it. I thought over the easiest way she would commit it. Here it is: She sits down, she picks a stone by the beach and when I am unaware, she smashes my skull with all her strength and then after I am laid down on the ground, she hits me several times until I breathe my last breath. When people found me the next day, they would surmise who I had quarrelled with and he, being stronger than me, had overcome me so tragically. Nobody would think that it was Anida who had killed me. Everyone would justify her since she would never hurt even a small creature, let alone a man; she could never do that.
            The ugly death on its black bones shakes the black veil and violently flusters the tissues of the platinum dream. My face made permanently dingy because of death image, saddens her and she laughs again at my experiences, she surprisingly sees into, very easily. She comes closer, she kisses me right at the edge of my ear and then she gibbers:
            - Only I can kill really kill you, because I love you very much. Those in love kill disregarding the consequences, you should know this well. A person, who has lost his love, has lost everything; he is left without the impulse to go on living, therefore he can easily commit a crime, a murder or suicide.
            - Who told you that? Did you read that in a book?
            - My own heart told me, which is more capable than those writers of yours.
            We often quarrel at this point. She reads very little, she has got no patience, an unstable type; she never reaches the end, wherefore she only remembers excerpts in pages, half chapters, but never the contents of a book. She views the pictures in passing, she does not view them at the creator’s angle, and she does not get the idea or the hidden meaning, she does not suffer staying for a long time in front of them. To make up this short-fall, she has got a strange soul and the absorbing abilities, which I haven’t come across with anywhere.
            - The strength of the short-fall – I am reminded of the old principle – the same as the question of making up for the senses or the body members. Danish with only one hand, his left is very strong, nobody can break it and if he hits you, it harms you much more than any other fists.
Why should this happen? Is it part of the universe equilibrium? In the ancient times the scholars thought that Nature is afraid of emptiness and based on this regularity they explained the enigmas of the world. Fear of emptiness turned into a law, which mankind benefited a lot from. Based on this understanding there were constructed the absorbing pumps.
The same inert appearance is found among people. When Nature takes away one of the eyes, it strengthens the other in order to fill the created emptiness. Anida is taken away the taste of reading, the magic of books the inaccessible beauty of Nature descriptions, the incomparable shock caused by the pictures, therefore she has got that kind of empathy which frightens me.
The strange female soul not only makes up for, but more than that, it exceeds the emptiness of Art. The fluid sense or the hidden foreboding is likened to the eagle’s look, which sights particulars on the earth surface from the loftiness.
The penetrating ability reaches the ends of magic, the ends of the impossible and the unbelievable, empathy, not only of the being, but also of the senses.
Three months ago I met Bjorda, who I had had a relationship with times ago. The truth was just a relationship, nothing else. Bjorda slipped over my being, a tangent which touches the sphere never putting pressure on it; she did not correct or change anything. In the evening Anida hugged me, but she immediately withdrew, confident, shocked, while smelling the strange aroma of my body. A bitchwolf that feels the sad unknown while very far away; a transfigured face by the poison of evil appearance, she spoke with hackles up: 
- Who have you met with? Come on, tell me quick!
            I was left dumbfounded and I could not come to my senses. I thought she had seen us by accident or somebody had told her.
            - You can’t lie to me! Don’t try to hide! – She kept on reading my hesitation as if it were an open book.
            - Anida! I meet many people, among them, women. It’s the nature of my job, you know.
            - Away with this! You have met a different woman and she is not your wife.
            - Heck! – I thought. – What’s happening?
Bad turned me pale. Perhaps I felt the same as the evildoers at the interrogator’s when they are asked questions which force them to admit their guilt. Angry, beyond every imagination, turned pale because of tension, she threatened me:
- Either tell the truth or I will leave you! – And she was ready to leave.
- Anida! Please forgive me! It’s true, I met a woman, but it’s not a question of love, I swear! A long time ago, before we got to know each-other, we slept together several times, but nothing else. Today I just met her for politeness sake.
I had never seen and imagined such a horrible condition, exceedingly frantic. She broke out angrily like an evil avalanche; she foamed snickering in panic, about to reach the ends of madness. Under her multiple strength, she hit me with her hands and legs everywhere on my body; she scratched and bit my hand until it was covered with blood, but still she did not cool down. I grabbed her arms and she was not able to move. She was shouting, crying; she was shivering. The dote wrath grunted like a transfigured hydra; it jumped over the pine trunks, it scrabbled the innocent cheekbones and inflamed fluorescent sparks through the twilight. The disorderly breath condensed in the wet evening air.
I begged her, I begged her pardon, I swore by all that is holy to me until she calmed down. She kept on shivering, her face deformed unsightly and tears kept on running for a long time. That panic view was stamped as a photo on my mind, wherefore when she said “I will kill you”, I really believed her and I even got afraid as if I was face to face with a tough criminal and not a bobbysoxer.
- My God! – I murmured disturbed. – Anything can happen!
I had often thought of the idea of murder as a wages of sin, to the extent that time after time I seemed to physically experience it, but differently than she guessed. Her brothers could rightfully - since I had a relation to their sister, I got her into a mess; I was the cause that she was not getting married and they could not bear the shame - set an ambush somewhere. I would surely say that this was not true, this was just gossip spread around by those who wanted to hurt others, but they would not believe me and quarrelling would lead to murder. It could happen this way, not that Anida would kill me with her own little bare hands.
However painful to be accepted, our love is immoral, a shame, a sacrilege condemned by all. I was married; I had wonderful children and I had the graceful Helen full of goodness, who loves me her way, a woman highly regarded by the people who we live in midst of.
            I have tried to convince myself that I lack nothing. From everywhere my life resembled perfection itself; it couldn’t be better. But time was passing and against all meditative sophisms, I felt all the more unhappy.
            This, until a year ago; at the age of thirty, it seemed to me that I was getting old very fast, that my life was falling apart and that I had not experienced any big thing in my life. Inwardly, I felt empty and nothing could fill my emptiness. Colourless days followed each-other at high tremendous speed and I exactly repeated the same actions I had performed two, three or ten years ago, just like in an old ritual, infinitely monotonous. I woke up having dreamt all kinds of dreams, which never left me; I stayed awake for hours, I examined acridity and I disgusted myself. Days were tossed off unendingly. I never smiled, I felt empty, I lacked ideas, reasons and hope.
            I had climbed the ladder quickly, this due to my abilities, persistent work and dedication. A brilliant career! The others envied me, but I could discern nothing else on the closed, even horizon except for the cold joy of work, until Anida appeared. In work meetings, scientific meetings, my elegant, wise speech fascinated the listeners. Everybody honoured me. When I started working, I forgot the inconceivable sorrow; the world seemed different and I could taste some happiness, but once I left work and headed home, I was once again overcome by sadness, tasteless evocation, worthless like vanity itself. Directly speaking, I could not find any reasons to justify the miserable, lamentable situation.
            Now, many things have changed. Life is meaningful, but disturbance of the hagridden soul was never put out; it is just that it has changed its look and it has become colorful. Except for the love on fire coming to an end, its amorality, gossiping, and the continuous sorrow of conscience, everything else is quite different. When I leave Anida and get home, I fondle Era, a real angel, who can hardly satisfy her yearning, since I spend so little time with her, and then I fondle my compassionate and caring wife. I feel terribly bad, a dual monster. I have brought a child to life that I love very much, but the idea of an amoral, double-faced father, once again weighs me down terribly. I am cut in two like the mythological beings, half human-half snake; or like the sirens who had a human body and fish legs.
            According to mythology, such strange monsters are destined to suffer disfiguration and they are disdained by all, therefore they stay away from the normal beings and they live away from the normal semblance. They try to hide the terrifying mutilation and they experience dualism, which is sadder than any other disfigurement. As an unending continuation of the thunderous, eternal growing ugliness, my night often turns the same as before, into the hell where good and evil appear in apocalyptic shapes and they torture me up to the point that I start crying while asleep; then I wake up frightened. Feebleness of the unacted secrecy reaches the ends of madness.
            In my turbulent conscience, there begin to appear two quite different men who fight each-other unceasingly: the married man carrying the burden of the family and the lover, who, after much dualism and tossing and turning, has reached the repose of the frenzied soul. Continuously, they rhythmically switch places; when one comes, the other leaves away sad, reluctantly, looking forward to regain his lost rights. Opponents beyond reclaim, they never get together and they interact in a distance. Their rage is boundless. They are both equally loved by me, though they are different in all their revealed sights.

2. The trap of the orphan sin
                   Anida
The day loses its colour while I am away from him. It draws out and drags on as time is caught in the trap of memory and it flows slowly as if it will never end. Unconsciously, frenzied, I do diverse kinds of works, filled with the experiences of my hidden life. My hands move quickly, but I breathe in another place, in another moment. The vaporous memories turn pale fast, wherefore I crawl alone in search for his image, a reflection of his or a spark. Within myself I carry this emptiness, the pulse which beats dumbfounded in the sleepy bleakness. Perhaps absence is the violent cause of his presence.
It is said that love is only deserved by a person who daily fights for it. We are endowed with it from above, reasons scholarly Eordei.
- In a thousand people God chooses one whom he perfuses with the balm of inconceivable magic, wherefore grace and mystery have completely taken our conscience.
I believe it, not because he says it, but because I deeply feel the irresistible truth. To him I look so fragile, that desire is heating up in him to protect me from something and then to stay with me alone. Bound and ecstatic he infinitely appreciates the disturbed soul and somewhat indecent my external inferior parts.
I adore him endlessly and I boast on his intelligence. He studies so much that I become agitated and I feel weak. How on earth I am not able to read a book till the end? He brought me a picture, an imitation after Brüner, where there has been presented a child crying. On his right eye, the tear has fallen down up to the chin. Shockingly he touched details of the picture; he guessed the impulse of sobbing, the shape of the tear and he was ready to cry. Possessing a stone-like patience he made Sisyphean steps in an effort to grip the incomprehensible, zigzags, shadowing, and superposition of the sight.
I stared concentrated, but I was not touched and I was not left with any impressions. Children quarrel and cry moodily, when any of their desires is not met or simply to draw the others’ attention. I was about to laugh when I saw him tearful because of a picture, as if there was a living creature undergoing a very troublesome sorrow. I kept myself under control, I pretended to be sad and shocked, but no success.
- Don’t you feel or understand the unusual child’s sobbing? It’s Brüner’s hand, his original pictures are sold for millions of dollars – he said to me feeling hurt.
As always, quarrelling broke out. He droops at this lack of mine, but it is not my fault that I am not good such things. Either, I do not understand anything, because my mind rampages escaping I do not know where, or I often fall asleep. Sometime I could hardly read the obligatory mimeographed textbooks at the University, let alone waste time with fairy tales made up by the writers.
To be honest, I like love stories, where the characters kiss or have sex, where they touch each-other, get undressed, but these are rare and Eordei does not like them. “Literature is the art which should touch the finest tendons of human soul, not a lustful experience” – he often says to me. At this point I get really tired and I do not understand him, however hard I try. Could I get a thrill by reading the book pages, the same as I get when I just remember Dei’s name?
Still very young, I had just oriented myself in life, my mother often used to talk to me about honour, especially about relations to the males. A girl should be careful because boys tease her, entice her, they use her and then they throw her away like a squeezed lemon. I should become an honest girl, minding my own business, and in due time and moment get married to a good man.
I was not lucky however hard I tried.
I got afraid when a girl’s nature appeared the first time, but soon I got used to it and I joyfully waited for the cycle, which made me feel a woman in my depths. I did not like the washed-out usual; I wanted to be different from the others, special and interesting. Fashion was part of magic. I knew that a woman loses some magic each time she takes a piece of clothing off, but I felt that it increases as soon as I revealed a part of privacy, wherefore I felt I wanted to yell at someone, I do not know: 
- I am thoroughly clean. Come and make me dirty!
I felt that boys like you more if you are a bit downgrade. The sweetness of sin invited me unceasingly and drove me to crazy temptations. The spring of the early youthfulness stretched out the profuse hands on my young body.
I lost my virginity in the third year of the Secondary School to the Literature teacher, who was single, and did not have children. Being under the curse, other married men followed later. The professor was handsome, finical and so much capable, that all of us girls fell in love with him. When he explained the lesson, he put his heart to his meditation, he turned into the literary character, and he acted so elegantly that we were left breathless. Based on a novel of the Russian literature he commented nearly the whole time on the unusual, fresh love of the two young people. It was one of the rare creations, which touched the finest tendons of the woman’s nature. He truthfully described attracting pieces, graceful sparkles so voluptuous that I disfigured. Heaven sat close to Earth and the lukewarm night, their night-blue dress, they confusedly modelled goose-flesh under my rose skin. The pressed down memory hectically opened the boundless doors of the insolent horizon, where there freshened their nightly dreams, caresses of the grass waved by the wind.
The secret meetings, kisses at twilights in the coppices, hugging each-other, the boom of the blood on fire - I almost sensed all of these close by me and I was left spouted, bending forward on the desk. When the class was over, the professor motioned to follow him.
Anida! I was impressed by your sobbing. Did you like it?
Yes, a lot. – I answered. – Where can I find it?
If you want, you can come to my house today in the afternoon – he replied flippantly and off he went.
I was really happy. The adorable Literature teacher considered me special compared to the others. Deep inside the secret part of my being, I went farther than the usual. May be he would kiss me, caress me or he would go beyond that. Such thoughts added to my turbulence, as well as to my fear of the unknown.
Up to that time, I had been kissed by two boys. Marsel, while we were both talking in class, approached, and not saying even a word, he stuck his lips at the very edge of my neck. I looked at him surprised; scandalized, I noisily pushed him away and hackled:
What do you surmise of me and rush on as a crazy man? I will teach you a good lesson!
He was scared to death. He froze and did not dare say a word. He left the classroom crushed and disappointed. I did not experience anything in that idiotic touch. I had imagined the first kiss differently, but he ruined the delicacy I had dreamt about. I forgot about it very soon. Fear kept Marsel bound for days; he looked begging, guilty and he never thought of repeating that again.
We, girls are different from what males surmise of us, who guess sorts of light experiences. They think that we are ready to do what they want, provided that they kiss us or hug us, keeping us tightened to their body. I can not bear them and they have never impressed me. Such types can never understand a woman’s heart; neither can they really ever love; they swim in empty spaces.
The other one was the timid and clumsy Nesti, who was always staring at me in class, during the class breaks or in the street. I caught him under the balcony of my house incidentally, while he was walking slowly and was secretly looking at the windows. I felt that he was burning while shuddering, shudders being as darkly bright as the star of love itself. A secret light inflamed his eyes in every look and the words outspoken at random were tinctured peony-like. I felt good, though I was not experiencing anything; I laughed when he spoke to me, and he was shivering. I was curious what he would do if we were left alone, but I feared the others would see us; wherefore I delayed the moment he would have the chance to reveal himself. One early evening I left home feeling empty in my soul, sad inwardly and apparently not tempted. My monotony was impoverishing; a dusty affliction, abradant acid biting everything, the triumph of the heinous nought. A pallid drowsing light flopped down over the houses and the sky seemed it would fall one floor lower. The heavenly tree of the stars hung heavily carrying the wet night fruits. The forsaken wind in the smoky loneliness caressed me, her early friend compassionately and I felt better. Having wandered for a while in the constantly moving space of the grey twilight, my glance caught a glimpse of the shadow leaning on the wall of the courtyard. He shivered caught in the trap of guilt.
            - Nesti, what are you doing here? What are you here for?
            Howsoever I tried I did not speak sore, but I used some compassion. He felt my weakness indistinctly; he drove hesitancy away with much difficulty and he stared at me yearning:
- I came for you. I couldn’t wait until tomorrow – he murmured - his head bowed, tearful, and ashamed.
A light autumn wind was blowing which caressed his curly hair. It was one of those evenings which make your soul melt within you; they lift you up and they tumble you down somewhere unknown. We were so close that I could feel his male aroma which tickled my nose and I got turned on. I did not say a word and we stayed - our heads bowed, thinking. The lane was empty, not even the slightest human peep and I was alone with a boy, while in the empty, dusky world there was but a grey silence, deeply asleep. After a while, I said:
- We are very young. It’s not good. Go now!
            He did not move away. The sound of the hoarse voice gave him courage; hesitant, he stretched his shaking hand and then let it slip upon the finely combed hair. He discerned the thrilling waiting, drew me close to him violently and touched my lips erect. I kissed him too. The irresistible temptation went through my body, the same as the magnetized state when the electricity goes through. From afar the ribbon of the streets in the light produced by the discharge of the lamps using the inert gas was flowing like lava. In this disorderly mess of the magic moment thoughts stiffened and ideas were crushed in pieces, wherefore I did not want to leave. The desires were infinite and the whole being was feverishly searching for the sweet unknown. My lips were dried up and I could not control myself any longer, but I heard steps in the street. Frightened, I pushed him away and I went in.
            I could not sleep that night. Disoriented, I remembered Nesti and I did not make way for the mess of the body and soul. While sleepy, I felt his kiss and I shivered with fire in bed until I woke up.
            In the days to come, I was reminded of my mother and sisters’ words and I tried hard to keep away from him. His looks cut me deep in my soul, but I did not give up and he dared not come any closer. I never gave him another chance, although I felt very bad about him and myself.
            Then, with the full imposing gravity, appeared the Literature teacher who attracted me providentially. My feminine attention was drawn towards this grown-up man and I forgot Nesti who kept on burning in secret dolefully. Shocked and diseased, I knocked at the door of his apartment carrying a pack of Turkish delight in my hands. I expected the door would be open by his wife or any other family members, when suddenly in the pink space there appeared the smiling teacher: elegant and impressing as always.
            - Welcome Anida! It is a pleasure to welcome such a beautiful and nice guest at home!
            He expressed himself fluently, choosing the words. It seemed to me that I had met the most erudite person imaginable. Blushing, perplexed, I answered instinctively:
            - Nice to meet you! This pack of Turkish delight is for your mother – and I put them on the table.
            - Oh! How kind of you! – He answered and then continued:
            - My mother would be very glad, but unfortunately she is not at home. My mother and my wife went to visit someone and as you see, I am alone, an old and turned aside single, not cared about by anybody.
            I could hardly come to an understanding of the trap laid by his words, and I did not understand the context completely. My heart jammed; I was on needles and pins. There were only us in the room, me and him - a male twice as big as me, experienced, confident. This was not the simpleminded Nesti, whom I fooled around the way I wanted. Deep in my inward being, I was feeling an incomprehensible inquietude. What if he kisses me? I was sweating.
He sensed my inquietude, and what is more, the reason I looked absent-minded. He approached slowly; he put his hand over my sprayed hair and spoke to me in a sweet, shivering with lust voice:
- Are you afraid? Tell me the truth!
-  No, I am not. Why should I be afraid? I came for the book – I spoke raving and I tried to leave, but very slowly and hesitant.
            Hands are endowed with a heavenly power to heal the body diseases or to dull the sorrows of the soul. He sensed I was being divided in two parts, he did not take his hand off me, but immediately, while I was not able to resist, he bowed and kissed me passionately. I gently tried to push him away, but I couldn’t.
            Everything happened so quickly that I was not able to remember any other details later. I felt pain, pleasure, and drunkenness which boomed my whole body. I nearly fainted in his hands, leaning full of pleasure. I deeply felt that lust for the genesis is impartible, often portentous, torturing, and full of hallucinating resplendence.
            He had taken all the measures.
After the pleasure experienced at the beginning, I was slowly overwhelmed with sadness. I felt humiliated, raped, and deceived as never before, but I was not innocent. It took me days to get used to the new situation. I wasn’t a virgin any more, but experience encouraged me. It would happen one day. I was set free from a kind of fear often horribly strong, which is experienced by all the girls of this age.
            The playful behaviour changed; I became thoughtful and suspicious. I felt guilty because I betrayed my mother’s trust, the person that I loved very much. Before this, I used to take everything easy, I used to fool the males around the way I wanted when they kept around me and I played with the flaming desires I easily read in their eyes. After a while I did not care about the first ones and I eye-caressed another one.  I danced gently among the thorns, but I did not become obsessed. I enjoyed the reputation of a sensual girl, rather naïve, but no one could boast that he had laid his hands on me.
            Now, the flow of life in relation to its feminine essence changed. I could not look my mother right in her eyes; I had unfaithfully betrayed her, so I tried to recompense the loss by living out a touching dedication in behaviour, work, and caring for my sisters and brothers. Hidden behind the hurt, serious and attentive smile, I put an end to game of feelings with the gusty boys. I looked at myself in the mirror and I noticed an emphatic metamorphosis.
            Pensive eyes and the two little crow’s feet seemed as if they hid the secret, gloomy sorrow. How much gushing forth of lightning out of the throats of the storms of guilt! The new reality, a forest of shy roses trapped in the trap of the lilac worsening, became now the residence of my own fancy. How could the dirty present, paralytic, missing both its feet reach the future dreamt about everyday by my mother?
            Losing my virginity had only one parching advantage; no one was made aware of it.
            The secret harrowed the turbulent conscience somehow; it justified the fresh entertainment, so I accepted the professor’s invitation to his house as well as to a friend’s of his who had temporarily gone abroad some more times. The only relation to him was the sex delight, nothing else. When I left, I erased it from my memory as if it had never happened. In the course of time, in class even, I did not care as I used to before. He practised safe sex, so I was released free and easily into the pleasures of the evil temptation. I was wholly released; I fell down into a reddish sea of gladness.
After that the males rarely entered my life and they left me with no impression. Some of my friends suffered bitter dramas in their love relationships. Zana hung herself with the bed sheets in the midst of the night, when we all slept. She loved the handsome Poli a lot; we all knew about him and we left the room when he came.
            Feeling happy, Zana told us everything and we listened to her breath taken, and full of envy. Eventually, he rarely came and started to leave away slowly. Zana was painfully afflicted. She secluded herself more and more. The two little crow’s feet were still there when she passed away. We tried hard to stay close to her and to get her going on, but she could not bear it. We all experienced the horror of that unforgettable moment: Zana’s disfigurement, her tongue stretched out terribly and the urine still dropping on the wet floor. This horrible kind of death led us towards thinking. We were seeing life as it really was, hard and restive and we all abandoned our adventures for some time.
            The experience gained during those years at the University convinced me about my mother’s right advices:
“Males bother you, they woo you until they squeeze you like a lemon and then they throw you away.” Didn’t poor Zana’s death who had a great saint-like spirit witness this?
            Until today no male did ever get stuck on my mind and they did not leave me with any pieces of memory. The relationships to them were momentary, just partners as all the other girls. We did not know any other girls who still remained a virgin. Even more, remaining a virgin was experienced as weakness, inability, an old-fashioned mentality.
            Amidst the confusing whirlwind of the exams, I did not have sex for weeks and months, but desire was never burnt out, it always burned. Nearly every night I experienced sex to males until I masturbated while sleeping and I was temporarily released. Then I forgot that they existed. I am not guilty; not only because this is the way I was formed, but life taught me that we are looking for an only man’s love in order to forget about him, not to think about him anymore.
            Everything is different with Eordei; different from all the past, momentary, unstable experiences. I am wholly stuck and I never get satisfied with him. After every meeting, when I leave, a part of mine is left there, a pledge of the thirsty soul, whom I feel even physically at times. I always miss something which I search for unceasingly and I find that in our green shelter at the shore of the noisy sea. Helpless, I wait for the moment when the spotted dimity of night, which I like very much, hangs. Look! The time is now and he is waiting for me leaning against our pine. Vacuum of the day and emptiness of leaving sadden us but the bronzed dusk invites us to fill it up.
            I leave home and I freely fly towards the end of the narrow street. The boulevard, on which there walk occasional passers-by, is a delicate hindrance. I hide myself for a while against the wall, I have a glance at both sides of the wide road, then I run to our nest, I embrace him with all of my strength, I hug him impetuously and I rest my head on his chest. Here is the paradise where I rest happily, without which I would surely die. My love is like the bird in the legend which did have no feet, it could not land anywhere and therefore it died flying.
            He remains a bit serious, a man as he is, but I know he can hardly help it. He carefully wraps his arm around me as if I am a precious object, then he ends up with the breast. That is his weak point, Achilles’ heel. He smoothly caresses the top. Oh my God! How I feel it! I shiver wholly as if it is mid of winter. I know he is trying to get which bras I am wearing or If I am wearing bras at all. 
            - It’s not worth wearing bras, - he says.
            - Your breasts were carved by Michelangelo, an angel of God on earth. When God wants to create something perfect, God always chooses the artist angel.
            - I am wearing the fishnet ones, I said, but he grasped me and I yelled at the top of my voice because of pain. 
We fear someone out there in the dark heard us. He pretends he does not mind, but I clearly discern uprising in his silhouette. He does not want that we talk when we are together; he has told me a thousand times, but I can’t help talking. I want to listen to his voice, to caress his hair turning grey on his temples. Hmm! We are a bit different.
Eordei says jokingly:
- Sure, we are a bit different in our substance: you are much feminine, I am much masculine; necessarily we do also find other differences in our behaving as a result of this.
I can not withstand his reasoning or I can not object it at least. There are cases when I feel he is not right, but I do not find any arguments and I feel I will go mad. There are thousands of reasons which hinder our love, but just one of them demolishes all of them and allows it to a large degree: our unusual feeling as wide as the sea whose bottom can not be reached. I can not believe the others are as much in love with each-other as we are. I haven’t heard of such a case. 
            He compares our love to kinds of love written about in the books, which are forbidden as ours – surely because of other circumstances. Except that our forbiddance is of painful and more essential dimensions.
I am twenty-seven, the time to get married is almost passed and I am crazily in love with a married man. Hidden like the ostrich in the sand, we try to convince ourselves that the others do not know anything about it, whereas it has come to light.
When am I going to have my own family like my friends do? When am I going to become a mother and have my own children? Could it be that I am going to remain single forever? How long is this honey-sweet love, but murderous in its gravity going to last? Such endless questions hang over me as a hammer and torture me immensely. While apart, I agonize on my mother’s interminable grief; eyes full of pain which gaze at me plaintively. I feel her sorrow so much that I lock myself in the room and I cry for a long time. I also pity my messy life, but love overcomes everything; it surpasses all sorts of human reasoning. Its power is supernal; it’s more necessary than the air you breathe. No, I can not live without this gift of fate.
My two-way, confused thoughts are always with me wherever I am – at home, at work, among friends. My soul is so full that it hardly makes room for happiness, but sorrow is eating me slowly like the worm eats the twisted chestnut streaks, therefore my eyes both laugh and cry.
I experienced an excruciating pain and horror when I discovered Dei’s affair with another woman. I could hardly wait for the date. I hugged him as always, but I smelt another woman’s fragrance. It wasn’t his wife’s fragrance. I asked him to explain himself, but he started to palter until he was forced to tell the truth. 
It was beyond my abilities, worst than any other evildoings. I don’t remember the details but I could surely kill him if it were possible. I punched him, I kicked him, I finger nailed him, I wanted to strangle him. Only if I had a knife! How in the world I did forget to grab a stone!
            He grabbed me, he bent the knee to me, he vowed. I hardly believed him, but I finally got convinced that I can not live without him, without his love. If he forsakes me, I will surely kill him and myself. This is beyond doubt. I sense fear in Eordei too. He was convinced that I could do it. I even told him point-blank and plainly.
            The one thousand reasons of the orphan sin crumble as if they have never existed.
He does not want that we talk when we are together; he has told me a thousand times, but I can’t help talking. I want to listen to his voice, to caress his hair turning grey on his temples. Hmm! We are a bit different.
Eordei says jokingly:
- Sure, we are a bit different in our substance: you are much feminine, I am much masculine; necessarily we do also find other differences in our behaving as a result of this.
I can not withstand his reasoning or I can not object it at least. There are cases when I feel he is not right, but I do not find any arguments and I feel I will go mad. There are thousands of reasons which hinder our love, but just one of them demolishes all of them and allows it to a large degree: our unusual feeling as wide as the sea whose bottom can not be reached. I can not believe the others are as much in love with each-other as we are. I haven’t heard of such a case. 
            He compares our love to kinds of love written about in the books, which are forbidden as ours – surely because of other circumstances. Except that our forbiddance is of painful and more essential dimensions.
I am twenty-seven, the time to get married is almost passed and I am crazily in love with a married man. Hidden like the ostrich in the sand, we try to convince ourselves that the others do not know anything about it, whereas it has come to light.
When am I going to have my own family like my friends do? When am I going to become a mother and have my own children? Could it be that I am going to remain single forever? How long is this honey-sweet love, but murderous in its gravity going to last? Such endless questions hang over me as a hammer and torture me immensely. While apart, I agonize on my mother’s interminable grief; eyes full of pain which gaze at me plaintively. I feel her sorrow so much that I lock myself in the room and I cry for a long time. I also pity my messy life, but love overcomes everything; it surpasses all sorts of human reasoning. Its power is supernal; it’s more necessary than the air you breathe. No, I can not live without this gift of fate.
My two-way, confused thoughts are always with me wherever I am – at home, at work, among friends. My soul is so full that it hardly makes room for happiness, but sorrow is eating me slowly like the worm eats the twisted chestnut streaks, therefore my eyes both laugh and cry.
I experienced an excruciating pain and horror when I discovered Dei’s affair with another woman. I could hardly wait for the date. I hugged him as always, but I smelt another woman’s fragrance. It wasn’t his wife’s fragrance. I asked him to explain himself, but he started to palter until he was forced to tell the truth. 
It was beyond my abilities, worst than any other evildoings. I don’t remember the details but I could surely kill him if it were possible. I punched him, I kicked him, I finger nailed him, I wanted to strangle him. Only if I had a knife! How in the world I did forget to grab a stone!
            He grabbed me, he bent the knee to me, he vowed. I hardly believed him, but I finally got convinced that I can not live without him, without his love. If he forsakes me, I will surely kill him and myself. This is beyond doubt. I sense fear in Eordei too. He was convinced that I could do it. I even told him point-blank and plainly.
            The one thousand reasons of the orphan sin crumble as if they have never existed.

3. Lassitude entices sorrows
                   Lejla
            From the crescent balcony, I watch people’s movements curious; I listen to bits of conversations, I notice the suspicious looks or other dark signs which I see into perspicuously, not erring even once.
            For me, life is a very short game to let you taste and see all the presents of the world. What we see is not always accurate. Truth is hidden behind the outward appearance and it stands in another place, beyond the smile or the eyes in tears.
I am a middle-aged woman; my physiognomy is pretty I heard them say.
Hurriedly marrying a man just for the sake of marrying someone when I was just seventeen, this turned out miserably not only in regard to marriage but also as making love is concerned. Regarding every lucky case, I entice men with the naughty gestures, which we women alone know. Choosy wriggling, provoking looks, enticing head or feet movements, teasing disregard as a sweetish, secret call for new love making, but still I was never lucky. After some half-witted, woozy and out of style dates my lovers leave without giving me an explanation or any dim reasons. In short, they abandon me as if I were not an adult full of sensual desires like all the others.
            Frequent losses, outrage, contempt and pique have changed me into a dangerous, unmerciful woman, as they whisper behind my back. That’s what they think; therefore they frightfully hesitate and honour me because they have to. I spit upon them since the whole world is against me. Hatred keeps me alive and it strengthens my shrunken courage. All revenge makes me happy; it makes my unfortunate life meaningful. Why should I spare them if they curse me or look down on me?
            I am not the sort of person who is overcome or gets frightened easily. There is no rest for the diseased soul, as there is no cemetery for the birds in the sky. I always disdain lassitude which plants sorrow and death. What we see and touch around belongs to us all. That, which fuddles and exhilarates us at this moment, will be caressed by the others tomorrow. People take every fraction of the day, while leaving their bits of life behind; they breathe the air of their time breathing out in return love and stasis. I do not hesitate to take part in the game of life and to select that, which is left for me.
            When clothes enterprise went bankrupt I turned into a housewife, like many others. While being the person responsible for the shift, people needed me to show favour to them for different things, such as the norm, rewards, some kind of permission and others of this kind. On focus of a big crowd of women, I got used to being respected.
             Satiated, I cradled in the bosom of true happiness resembling dream lulling. It has been since years now that I am just doing nothing and life seems sad, meaningless as an old, time-stained needlework, thrown on a lost corner. Staying at home day and night is a torturing and an over excess curse.
            Because of pains I have turned into a matchmaker for adult girls or widows. I am apt and I have arranged felicitous marriages, however they look down on me as if I would contaminate them with the cholera.
If they can’t elude me, they lick my boots and agree with whatever I say. I am as an old lady to men, an old lady who only wants to do good deeds, mealy-mouthing about life which runs away very fast and man can barely understand it and very late when he can not change the past, which has been poured out and misused carelessly. It is very easy with women: I know their weak points and I catch them unprepared just like a rabbit is caught into a trap.
            At first sight, it seems vain, but it is completely the opposite. Satisfied with their marriage they reward me well enough at times, both the man and the woman. If they end up downhill they run amok at me as if I were a witch fooling them; they don’t spare their offensive language, but I pretend I am not listening to them and strife is burnt out. I have always believed that life or love flow themselves both disdainful and indifferent. For all that we see it, burning desires and the rapports we intend to establish, they always remain reveals which exist outside us and sooner or later they embrace us in their swirl taking the weirdest shapes, often unbelievable ones. I just blow the cools and hasten the process.
            It is not the first time that I observe Anida leaving home and heading toward the seashore. As soon as it gets dark, Sophia’s blue eyed daughter disappears from the broad avenue in city full of good manners. Today, as usual, she carefully went out of the big gate; frenzied, she looked around and then she flew forthright over the boulevard submerged under lighting and people’s snafu. Of course, she is going to meet her lover who is waiting for her at the seashore, in some sly corner, where they can not be seen by anyone, but they can not fool me. I picture sex scenes, shameful touching and my entire being starts burning, as if something pierces me. Memories move about furiously, frenzied because of the rankness of hungry, slumbering sin.
            Where does Avni Dolisti’s hustler daughter go every night?
            Unnoticed, I followed her and I discovered the secret burrow among the pines at Theodora’s tomb where the others do not dare approach fearing the wolf-grass and the ghosts which communicate ancient sadness like the fearsome messages of death. An offset place covered by the branches; no better place to be found but for the old stasis kindled by the wolf-grass. Love has made them blind; they care neither about the world’s opinion about them, nor any superstitions, nor any curses.
            Anidka, with her big eyes and her long eyelashes just like pine-needles, is dating someone! Not just any kind of lover, but the serious and handsome Eordei, an honorable personality in our city, who I have heard, is respected by all. This stately director has been a sneaky person right from the beginning! He cheats on his wife by making love to Sophia’s pretty daughter as if this is no big deal! I had heard some rumours before, but I did not believe them. When I eye-witnessed how they kissed and held on greedily and fearless at the burrow near the sea I got mad as if they had played any tricks on me.
            - Vangja! Where does this girl go every night? Have you noticed it?
            - Who knows? She is an unwed; she might have a boyfriend – Vangjelia, the lame neighbour snubbed from the window opposite my balcony.
            - Do you know who he is? The Director, Helena’s husband; Helena is that merchandise technologist, who walks along the street full of good manners. He has also
got a bright daughter, but he has gone crazy after Anida.
            - Is that really so? How do you know it Lejla?
            - I saw it myself at the pine woods, at poor Theodora’s tomb. They kissed greedily, they petted in such a way I have never watched it even in films – I answered convinced, and full of rancor.
            - Did you say at Theodora’s tomb? They aren’t even afraid? How about these people? He is a married man, a real gentleman who is married to a well-behaved and noble woman; having a serious family but still he does it with a bobbysoxer? What a hell we are eye-witnessing! The world is decaying! Such shameful vices never existed before – surprised, Vangjelia replied to me.
            I also told Bura, Kostandina and some others, the ones who heed my words and trust me. Now the whole neighbourhood knows about the ugly foolishness of Avni’s daughter.
            One day I saw her in tears; her eyes red, she was walking crestfallen and I felt sorry for her. God knows what he does to her! All pigs have the same snout! Of all the races, that of males, is the most infamous that God has created on earth. May be the poor girl has become pregnant and she got herself in a mess. Do her father and mother know what tricks their daughter plays on them behind their backs?
            I can’t help it. She is in love with a man who is married and has got children, and possesses a house and wealth. Had it been different, I would have arranged all things, I would have overpowered the hindrances and I would have coupled them, just as many others. I feel she stares at me feeling guilty, ready to pour out her heart to me, but I give her no chance.
            I will come between them by all means. I will make a hell of that nest at the seashore; much more horrible than wolf-grass and Theodora’s phantom. And then, let the director have sex in some motel where everybody can see him and he be badmouthed.
At the end I made up my mind. I told Sophia. She did not trust me. She stared at me cross-eyed and she threatened me not to gossip her daughter. But I saw that she went bad and she turned pale, almost crying.
- Follow your daughter when she leaves home and you will see it yourself! The whole city is abuzz. I am here for the better – I said and off I went minding my business.

4. Tears turned grey
     Eordei & Anida

            The occurrence, malformed in monstrous shapes, crawled on groundsels, in supermarkets, inside coffee bars, and it unbalanced the poise of life. Whispers, shallow and constantly moving transparent juice streams licked the tissues like bloodsuckers and scratched the skin of the city. Lejla, Vangja, Burja and other women at the impermeable neighborhood did everyday fill the carpetbags full of evil words, and the most unbelieving and strangest conjectures, which they outpoured according as in every place and occasion. People did consider love check-mated in the pellucid, smoky innocence, malignantly, exaggeratedly and as a sacrilege and they openly gossiped the shameful affair of the lewd girl to the authoritarian director. The foundations of existence and long past behaviour of the velvety neighborhood and the whole seaside city were shaken up.
            But beyond the magical world of their love there existed no substance, just an aetherial world, void of dusks, a blue, deeply slumbering silence where the livid, murdering flowers of imagination did bloom hideously out of their sight. Crafty flowers shaped in the form of bitter thorns developed in the galling tableland of words. Sensations multiplied themselves, reasoning crumbled and thousands of night dreams were wounded to death. Life, their relationship, resembled an apocalyptical heavenly, never-ending game with its own advantages and disadvantages, victories and mutual defeats. Amorality reaching perversity, the impossibility of finding an acceptable solution for all, was an open wound which got incessantly injured by numberless irritants.
            It was not yet dark and a faint sky-blue was hanging along the sea like a heavy curtain behind which the pale light was lost languid. The contours of the dressy worn by pines in a triangular shape separated the love shelter from the dying day. The airy wind, a mischievous child, did unceasingly flittered and mingled the pine leaves, which played the magical, innocent symphony of the nature lost inside the eternal virginity.
            - How come all this blackness? – Eordei worried. – Aren’t you missing me today?
            Anida gazed at the apple of his eye in a black, ineffable, too much toilsome pain. Their love had turned into a spiritual absorbing symbiosis, elliptically asymmetrical, an almost mystical, turbulent, dream-like form.
            -  This can’t last forever. A solution is needed, whatever. – she answered seriously aggravated and in tears. Her eyes turned blue because of dried tears averred more than she tried to express through pieces of half words and the raving logics.
- Well, mind your business then! – replied Eordei ostensibly indifferent.
- Why don’t you divorce her? You told me you had made a fatal mistake, that your life is pitch dark because of that cursed marriage and you found love here, on my very bosom.
- But is Era guilty at all about this foolishness of ours? Can you imagine the way she will be growing up as an orphan, in lack of her fatherly love and care? Helena is not guilty at all. I have cheated on her, I have lied to her and I have made her grow weary. She is living a hell of her life.
- Don’t you feel pity on me for as much as I am left all by myself, having no children, not enjoying a normal life just like my friends? I can’t bear my mother’s tears, her pain, and peoples’ gossiping which wake me up and endlessly exhaust me.
Eordei stared at the precious being in front of him affectionately. She had given him her soul, a woman’s honour and everything humans hold costly. Of course, she is right. Irretraceable guilty, they did not have any chances to justify any of the details of their ghoulish affair.
- I am pregnant again. Since two weeks now – she finally poured out her heart. I am not going to abort this child, no matter even if the worst happens.
It was the fifth time she had become pregnant at the bosom of murdering sin. Last time she aborted the doctor had told her:
- In case of unburdening, your wife has only got a 5% chance to become pregnant again. Are you sure you want to do it? Think twice!
- We have got two children. We do not want any other children – Eordei had replied.
            Back then they had told the doctor that they were yokemates and they could not bring up one more child. He kept the wormwood-acidulated message of the doctor secret, but deep inside he felt greatly responsible; he felt more than a murderer having committed the worst of crimes; he felt more than a criminal. Fortunately she was pregnant once again. Could that unfortunate girl give more for her love? Could there be mentioned a more paramount sacrifice compared to Anida’s? He pitied her to the uttermost, beyond any images; this was something which exceeded the borders of human commitment.
            He stretched out his hands and enwrapped her and bosomed her; he smelt her hair and became drunk with her mauve fragrance unlike any other fragrances. She laid her head on his chest and burst into tears. She cried silently shivering from head to heel spasmodically while holding on to him longing, worn-out and hagridden beyond imagination.
            They did always have unsafe sex. They, both, did not want to use any safe means; it seemed to them that they would defile love, that they would do it far-fetched, a kind of ugly violence. After the last abortion Dei surmised that that would never happen again, so he rushed on in unending pleasures without any dismay or hesitancy. The fresher pregnancy which caught them off-the-cuff exasperated him and led him to a profound meditation.
            For the first time, he was reminded that this gestation should not be undone and the exhausted soul did not resist. He leaned against the big pine; he put his hands on his head and he started musing upon the helpless, difficult situation where he was thrown into by the evil fate. Anida did not break loose; she followed his slow, desperate movements clung after him. She sensed the unusual disquietude; she got an emotional lump in her chest which closed up her breath and she strained on the green meadow. Shocked, Dei shook her several times, he slapped her cheeks lightly, and he brought water carrying it in his own palms and washed her face, her cheeks, and went as deep as the neck and the pink breasts. Slowly, she came to her senses, her eyes looking up at the sky and a calm smile irradiated her pale face.
            He got hurt and he overlived the gestation of their child disturbingly because of vacillation. Anida sensed the tension and faintness and was persuaded by this trial under way. Eordei loved her beyond everything; could she expect more from him?
            - Honey! Dismiss the affliction because I can not bear it any more. In the end, let us abort this child just like the others. – she whispered lovingly, bucked up and refreshed at once.
            Females forgive more than males; they cry and laugh for the same reason and they are able to chant sparkles of happiness over the ruins of desperation. She did not consider the over-exceeding sacrifice and the due terrifying infertility after the expected abortion. She pitied more the sore Eordei than the fatal consequence of the act they were about to undertake, the monstrous act which would neither leave her with an offspring of her own, nor she would be able to caress a creature of her own, she had been dreaming about since a long time. Their Love had not failed and this was a great comfort. She instinctively sensed mankind’s ever-present paradigm: enjoy life, be nice and make love today because tomorrow we might die.
            After these outbursts coming up from under the sub-appearance of the wasted soul, as usual, there rolled in the magic juice and the words which were put to shame, went on a silent strike. The reality was being dissolved as if it condensed into nothing and their bodies were changed into immaterial ones, a sort of mysterious magma. Their love was immeasurable, but really difficult, timeless. They were ready to give everything going up to the point of getting naked, the same as the fish in the sea that scale their silver scales, may be offering them as alms to the forlorn beggars. How could they uncap the ancient shell and cross the watery Time?

5. The Angels guard over the vestal dusk
                Sophia

                                   
            People did watch pityingly, they whispered behind my back and they stopped talking when I came closer as if I had come to grief, but I did not understand the reason. For sure, I thought Anida might be the reason. She crossed twenty-seven years of her age and she remained unwed. Younger than her sister, Sonja’s cup overflowed and she had children, while this one lulls hopeless dreams, as if she is living in another world. We thought that she was not able to find a man by herself, but why did she reject congenial chances, which could not be complained against?
            At last, the feverish vacillation faded away and the bitter, naked truth came to light. The girl, spoilt, thanks to all the charms she was unsparingly endowed with by God, she does with a married man. Everybody has penetrated. The chatty Lejla resembling a cicada lards the whole world to her face. I greeted her en passant out in the public, since I can’t ever see her, but she stopped me.
            - Sophia! Stop a while because I have got to tell you something!
            - Yes, Lejla! – I replied and perspired of bad.
            -  I have long hesitated to tell you since I am forced to, but the person concerned, penetrates the last into the bitter message. Anida does with a man who has got his wife and his children. The news has leaked. Everybody gossips.
            - Mind your business, you, the devil’s witch! Who do you take my daughter for? – I countered the long-tongued viper with hackles up.
            She pretended as if she did not hear the offence.
            - Follow her in the evening, when she leaves home and see for yourself! 
            - They meet at Theodora’s tomb, among the pines of the wolf-grass. Pretend as if I did not tell you anything.  - Then off she went, joggling her bottom proudly, as if she were a bearer of good tidings. 
            It would have been easier if she beaten or even killed me. Hundreds of helpless curses howled from within the heart. It seemed as if you suddenly find yourself on a rock somewhere at the beach and the deep blue, and the sunlight do violently and noisily get inside the exhausted being; they bewilder your eyes and confuse you, while you do not know what to do to stop them. I got inside, I called my daughter and I exploded at her:
- At last your prolonged hesitation peeped! You do not want to get married because you are having fun with another woman’s husband! What’s on your mind, you insolent? Can one ever swallow that kind of shame as wide as the sea up? Talk! My heart is breaking!
- It’s not true mother. Don’t listen to gossips! Eordei is just someone I got acquainted to; he means nothing more than this to me. – she replied flippantly.
- Who told you? – she asked me angrily.
- Lejla. She saw you herself.
- Lejla calls the white black, you know that very well! – she replied and she left to go on with what she was doing.
I was petrified and hesitant, bent under somber, torturing thoughts. Anida’s defiance cooled me down a little bit.
- May be it’s not true! – I thought.
- I will be so hard on that chatty bitch that pokes her nose everywhere!
- But what about the fearful wolf-grass place? Did she make it up? No. This is not such a simple matter. Every evening Anida goes out with Marsida; sometimes she calls for her, but sometimes she is called for by the other one and they both walk the same way as the other girls in the city. She told me, it is not true, but what if she uses her friend as a shield in order to cheat us while being shamed behind our backs? I decided to find out myself. Sore, because of my intimidation she kept quiet for two days, but the third day she told me, flippant as always:
- Mum, I’m going out. Marsida is calling for me.
- Ok, but don’t be late! – I said and I pretended everything was all right, but as soon as she left, I followed her.
She walked on tenterhook, afraid until she reached the boulevard and she slipped away heading towards the pinery. I did not see Marsida with her.
- Oh my God! – I trembled.
- Lejla might be right.
I met Kostandina and we gave each-other an evening greeting, then I reached the three damned pines. It has been since long that I had not been there, in that very place, where they said that the poor Theodora turned into a bogle in the evening, threw stones at the rare goers. Inside the pinery there could be sensed only the ghoulish silence and over the grass there lay the dead silence.
The scene viewed at twilight perturbed me and I froze astonished. The underwear resembling the empty shells dangled, hung on the branches, while them, frenzied as they were, gulped the twilight at the seashore. Through the fog of that evening I think I heard Theodora’s horrific grimace that yelped like an evil spirit, but those two who embraced each-other, they just gazed at each-other’s apple of the eye deep within a godly, happy agony. They turned the wolf-grass and Theodora’s vision into a choosy game of two people in love with each-other. I approached them maddened to the point I could cause a tragedy, but my voice left me and I did not know what to say. They noticed me but they did not move away. Neither did they break loose, embracing each-other as they were. Humble, entrapped in a way they did not expect, dendroid like the dumb trunks of the age-long pines, they waited for me.
- What are you doing? Aren’t you ashamed? – I yelled surprised, and with a sore voice because of the overpowering jar.
-  You, insolent liar! You defiled me, your own mother who was proud of you. You trampled your own father! How on earth, can he bear this disgraceful shame? – I yelled at Anida.
 She cried silently, miserable, terrorized by evil. Her tears gathered and they trailed down the cheeks, so this made me have so much pity on her and for a long time I could not dismiss her sore face, but what an incomprehensibly surprise! She was very happy in her sin.
Then I turned to him:
- Aren’t you ashamed of yourself by trampling the honour of an unprotected girl? What about your wife and your child? Do you have them on your mind or you have decided to abandon them adrift? What a pity! You are committing a disgusting sin!
- Mrs. Sophia! You are right, but I love your daughter so much that I can not leave her. I can not live without her. May be God Himself has punished me to suffer from the flame of fire which never quenches.
I wanted to yell at the top of my voice so that the whole world could hear about the disaster visiting our house, so that the whole city could get to know what a monster this director was, but I couldn’t say anything. They did not whore, but innocent as they were, they were crazily in love with each-other, they were ready for every kind of sacrifice, so that is why the words dried up and I left ashamed as if being guilty that I watched them and caught them in such an unusual delirium circumstance.     


6. The Dream crosses Time
       Eordei & Helena
            The feverish vacillation became a scream which overturned the precipices of memory and going beyond the edge of forgetfulness, it tore the prolonged shyness; it melted the burning nightmare away. Overflowing with all kinds of desultory thoughts and torturing sensations, I went into the house being on tenterhook. Could this be the last time?
            The world seemed different, grey, hovering like never before. My heart heaved wounded as it was, as if it would break loose, off my chest, but I could not turn back.
             - Oh my God! – I thought.  – May be our daughter is not at home.
            I would not be able to do it in the sight of the innocent Era. She is only five years old and her gaze would discourage me as always, forbidding me to take the final step which I had made up my mind about since a month now. Each time I prepared to tell Helena, Era came in between and I postponed it for another day. The clot of longing mended the time with pieces of dreams.
            She was not at home. Having made my mind up, I started the difficult, inevitable talk.
            - Helena! I have something very important to tell you. Can we talk easy?
            - We have always talked easy. Why are you saying that?
            I noticed the change of the colour on her face as she was waiting extremely anxious for me, petrified as a stone. I could not gaze at her. The hands of a long coexistence stirred the faint courage and thunderous evocations gathered noisily. The noble Helena, the patient one, the magnanimous one, was the model of the real wife. Feeling guilty from head to heel, I had faithlessly trampled her; I cheated on her for a long time and she never pouted. A mess of wet dreams, fleshly affairs, and the life shared by the two of us throughout the years, all of these hurt and furrowed the memory. I watched her bended shadow which stepped down the opposite wall facade. She immediately grew weaker, but her kind of pride which I knew very well did not turn pale. I could not find the slightest reason to despise her concerning her behaviour during our whole conjugal life. She was a perfect angel and me, a black devil, a mad person committing a monstrous crime.
            - Helena! I am in love with a girl. – I poured out my heart finally, my eyes gazing at the floor because of shame, emotion and this unexampled sacrilege of mine towards that innocent creature, who had given me all she could during her whole life.
            I expected a natural burst of indignation, swear-words and hysterical curses, but none of them.
- I know. – she said slowly and peacefully. I have heard about Anida since a long time now. I was told by a harlot, although I did not fully believe her. It will go away. Men in your age, undergo the strangest gallantries. Do not harass yourself! You are wise enough. I know you and I understand you very well. You should know that I love you as always, the same way as the day we met, when you told me in a hurry, not even thinking about it:
- I love you Helen! It’s love at first sight. Love at first sight is always the true love. - I blushed; I was crazy after you in silence. I was so happy I could not speak. Do
you remember?
Oh, this was unbearable! It was beyond the abilities of my shaken soul. She was right. She used pure, incontestable logic. She was a real gentlewoman and me, just a distraught crummy, an unimportant being who she trampled under her elegant feet; her pure soul, the kind of soul only a woman like Helena could posses, smashed me into pieces.
I came to my senses and I told her the most terrible thing, the most unusual thing, who she surely did not expect from me:  
- Anida has become pregnant for the fifth time. If she aborts, she will not be able to give birth to children and I am responsible for everything. Except for this, I love her beyond reason, in such a way that I have never been able to love you, although I profoundly respect you.
She did not speak a word. Her pretty face becoming livid and tense beyond all imagination, she started crying silently. She did not think that the circumstance could have reached such an extreme point.
- It is not a just for fun - kind of affair; it is not harlotry as you might think as well as those who told you. I love Anida. Our marriage was a mistake of mine. You are not guilty. I am a real monster.
- I love you Dei. No one else could get into my life. You have always been the image of the ideal man for me and I was happy about this. Even when I heard about your affair, I considered it to be just an adventure which would soon pass away, but you are disappointing me, you are burying me while still alive. Have you ever thought about Era who will be left an orphan?
- You are a goddess Helen! May be you deserved a better lot, but just I appeared in front of you and I played a joke on you. I don’t know if you will ever understand and forgive me. Era will always be our wonderful daughter if both of us are good friends. I have cheated on you. I have tried to convince myself that I love you, that you are perfect and that I was lucky to have you as my mate, but I have been disappointing myself and especially you. It is better for me to die than to go on with my dirty game; than to keep on vacillating, which is driving me crazy. Can you understand me Helen? It is better for both of us and our Era.
She stared at me full of contempt and compassion. I will never forget that look which was more than cruel. I wished that she yelled at me, that she called me “an irremediable rough neck”, “a bastard”, but none of this came out of her mouth.
- Leave! – she said.
- I don’t know you any more. You are not Eordei whom I loved and adored. You are not my husband who I was proud about. You are an abominable worm which tires my eyes. I wish the other one does not share my lot!
Her face slipped on the opposite wall. She turned on the other side, pale as a corpse, and she did not gaze at me any more. Neither did she cry.
            I left crestfallen, crummy, dispirited and crumbled. Fortunately Era did not come. She was playing somewhere in the wide yard of the house. I burst into manly, hot and heavy tears. I shook while sobbing as never before. I had not sobbed like this even when my parents died. I left the house, where I had left my dear daughter and my wonderful wife behind, just as a dog does. Off I went all by myself. Off I went off my head, fooled by the unfortunate, ghoulish feeling; a chickenhearted heading towards the painful loss.
            My house is now empty like the sinkhole of a stone tossed off into the abyss.

           

Translated from Albanian by Andi Kosta

Home item

Më të lexuarat