Loading...

SHTATË TREGIME TË SHKURTRA NGA FRANC KAFKA




HISTORIA E NJE MIU

Miut bota po i dukej bota cdo
dite e me e vogel. Para syve te tij
parakalonin vetem mure qe lartoheshin
e rruge qe beheshin gjithmone
e me te ngushta. Nje dite,
ai u gjend perballe nje rruge pa
dalje. Beri te kthehej prapa kur
para syve flakeruan kthetrat e
mprehta te maces.

VENDMBERRITJA

Dhashe urdher qe te me sillnin
kalin nga stalla. Sherbetori nuk
me kuptoi. Shkova vete, shalova
kalin dhe ia hipa. Ne largesi
degjova nje thirje kumbuese. E
pyeta se cfare ishte. Ai s'dinte gje
madje nuk kishte degjuar asgje.
Tek dera me ndaloi dhe me pyeti :
"Per ku po nxitoni keshtu imzot ?"
"Nuk e di", i thashe, "Larg prej
kendej, tutje. Gjithmone=20 larg
prej kendej, vetem ashtu do te
mund te arrij ne vendmberritjen
time". "Pra ju e dini vendmberritjen,
a s'eshte keshtu imzot ?",
pyeti. "Po", ju pergjigja, "a nuk ta
thashe sakaq? Larg-Prej-Kendej.
Atje eshte vendi im". "Por nuk keni
marre asnje furnizim me vete", me
kujtoi ai. "Nuk me duhet asgje", i
thashe, "Udhetimi eshte aq i gjate
sa do te vdes urie nqs nuk marre
ndonjne gje rruges. Asnje furnizim
nuk do te me shpetoje dot.=20
Fatmiresisht, eshte nje rrugetim
teper i gjate".

ROJTARI

Duke vrapuar i shpetova rojes
se pare. Pastaj, per nje cast u tmerrova,
u ktheva dhe i thashe: "Une
kalova kur ju nuk e kishit mendjen".
Ai pa per nje cast dhe nuk
tha asgje. "Me duket se nuk duhet
ta kisha bere kete gjest", i thashe.
Ai serish ndenji pa folur. "Heshtja
juaj a do te thote gje miratim per
te kaluar ?".

FATKEQËSIA E
BEQARIT

Duket të jetë e tmerrshme të
jesh beqar, dhe plak që mezi ruan
dinjitetin e tij, të kërkosh strehë
tek të tjerët, kur dëshiron të kalosh
një mbrëmje në shoqëri; të jesh i
sëmurë dhe, nga qoshja e shtratit,
të kqyrësh dhomën bosh me javë
të tëra; të ulesh të pushosh në
pragjet e shtëpive, të mos ngjitësh
kurrë shkallët përbri të shoqes; të
mos kesh në dhomë tënde veçse
dyer komunikimi që hapen mbi
hyrjet e të tjerëve; të kthehesh në
shtëpi duke mbajtur darkën tënde
në dorë; të jesh i detyruar të admirosh
fëmijët e të tjerëve, pa patur
të drejtë për të përsëritur papushim:
unë nuk kam; të sajosh një
dukje dhe një mbajtje të kopjuar
nga një apo dy beqarë, të behur nga
kujtimet tona të rinisë.
Ja si do të jetë kjo, me përjashtimin
që në realitet sot jemi këtu
dhe që këtu do të jemi edhe më
vonë, me një trup real dhe me një
kokë reale, e për rrjedhojë, edhe me
një ballë për ta goditur me pëllëmbë

DRITARJA MBI
RRUGË

Cilido që jeton i braktisur dhe
do të donte megjithatë, andejkëndej,
të lidhte ndonjë marrëdhënie,
cilido që përballë ndryshimesh
që ia imponojnë orët,
stinët, zanati apo çfarëdo rrethane
tjetër, dëshiron të gjejë një krah,
një krah çfarëdo për t’u mbajtur –
ky pra, nuk do të mundet të bëjë
për një kohë të gjatë pa një dritare
mbi rrugë. Dhe, edhe sikur ai të
ishte në pikën që të mos kërkojë
asgjë, edhe sikur ai të mos ishte
tjetër përveçse një plak i kërrusur
nga lodhja që mbështetet mbi
dritare dhe që i shëtit sytë e tij
ndërmjet publikut dhe qiellit,
kokën të lëshuar paksa prapa, pa
dëshiruar më asgjë, kuajt do ta
tërheqin megjithatë në kortezhin
e tyre të karrocave dhe të zhurmës,
për ta rizhytur më në fund
në grumbullin e njerëzve.

VËSHTRIME TË
SHPËRFILLURA
NGA DRITARJA

Çfarë do të bëjmë në në këto
ditë pranvere që nuk do vonojnë
të mbërrijnë? Sot në mëngjes,
qielli ishte i vrenjtur, por nëse
afrohemi tani pranë dritares, do
të ngelemi të befasuar dhe faqja
jonë do të ngjeshet përkundër
dorëzës së saj.
Poshtë, shohim dritën e diellit,
tashmë në rënie, është e
vërtetë, mbi fytyrën e kësaj vajze
të re, pothuaj ende fëmijë, që ecën
dhe kthen kokën, dhe në të
njëjtën kohë, shohim hijen e
burrit që ecën prapa saj, me një
hap më të shpejtë.
Tani, burri ka parakaluar dhe
fytyra e fëmijës shndrin përsëri.

NJË LAJM
PERANDORAK

Perandori – kështu thuhet – të ka
dërguar një lajm, ty, vetëm ty, të nënshtruarit
të mjerë, hijes vocërrake të
arratisur në largësinë më të largët
përballë diellit perandorak, pikërisht
ty perandori të ka dërguar një lajm
nga shtrati i tij i vdekjes. Lajmëtarin
e ka gjunjëzuar pranë shtratit dhe ia
ka pëshpëritur lajmin në vesh; kaq me
vlerë ishte për të, saqë deshi, që ky t’i
përsëritej në vesh edhe një herë.
Nëpërmjet tundjes së kokës ka vërtetuar
vërtetësinë e asaj, që iu tha. Ai e
ka çliruar lajmëtarin nga të qenurit i
pranishëm gjatë vdekjes se tij – të
gjithë muret pengues thyhen dhe mbi
shkallët, të cilat luhaten në largësi lart
në ajër, gjenden në rreth të Mëdhenjtë
e perandorisë – ai ka bërë të mundur,
që për lajmëtarin të gjitha këto
të mbeten pas. Lajmëtari ka marrë
menjëhere udhën, një burrë i fuqishëm
dhe i palodhur. Duke shtrirë
herë njërin dhe herë tjetrin krah çan
përmes turmës, në rast se has rezistencë
tregon gjoksin, mbi të cilin ka
shenjen e diellit, ai ngadalë bën edhe
përpara si asnjë tjeter, por turma është
kaq e madhe, banesat e tyre nuk
kanë fund. Po të hapej pak vend… oh
si do të fluturonte ai dhe ti me siguri
sëshpejti do të dëgjoje të goditurën e
gezueshme të grushtave të tij në
derën tënde. Por në vend të kësaj ai
sfilitet kot së koti, duke u ndrydhur
akoma mundohet të dalë nga dhomat
e pallatit të brendshëm, asnjëherë nuk
do t’i kalojë ato, edhe po t’i kalonte
asgjë nuk do të ishte e fituar, atij do
t’i duhej t’iu bënte ballë shkallëve,
edhe po t’ia dilte mbanë kësaj përsëri
asgjë nuk do të ishte e fituar, do t’i
duhej të përshkonte oborret
mbretërore dhe pas oborreve pallatin
e dytë rrethues dhe përsëri shkallët
dhe oborret dhe përsëri një pallat dhe
kështu me radhë përmes
mijëvjeçareve, por edhe me vrik po të
dilte më së fundmi nga dera e jashtme
– por kjo kurrë, kurrë nuk do
t’mund të ndodhte – përpara do t’i
dilte një kryeqytet, qendra e botës, e
mbushur plot e përplot me llumin e
saj. Këtë askush nuk do mund ta përshkonte,
dhe aq me pak me lajmin e
një të vdekuri. – Por ti ulesh në dritaren
tënde dhe kur bie mbrëmja
ëndërron për të.

Pjesë nga teksti “Beim Bau der
chinesischen Mauer” (“Gjatë ndërtimit
të murit kinez”) shkruar më 1917,
botuar më 1919

Nga Flori SLATINA
Home item

Më të lexuarat